donderdag 9 januari 2014

Verleden en pijn.

In mijn retraite periode kwam ik herhaaldelijk zaken uit mijn verleden tegen die me nog steeds een ongemakkelijk gevoel geven. Ik besloot er iets mee te doen, opschrijven bv. Er bleek een drempel te liggen daar en ik kwam niet verder dan deze poging;

Mijn leven

Hierin komen herinneringen, flarden van mijn verleden, dingen die ik moeilijk vind om over te praten, maar die al jaren wachten op sluiting.
Misschien lukt het zo.

 Een toen kwam gister deze blogpost van Jeff Foster voorbij;



DON'T RESIST YOUR RESISTANCE
If you're trying to 'let go' of something uncomfortable in your experience, friend, if you're trying to release it, give it up, surrender it, dissolve it, you've probably already unconsciously rejected it!
You are only trying to 'allow' or 'accept' or 'be with' the pain so that it will go away, disappear, die, never return. You are longing for the death of your present experience. There is a violent agenda there, disguised as a 'spiritual practice'.
Can you see that your attempt to 'release' this moment is really an act of resistance, a rejection of life, a NO to the moment?
Instead, begin where you are.
Instead, acknowledge that pain is here.
Validate, honour, sanctify the present scene in the movie of your life. Don't try to rush to the next 'pain-free' scene. Get intimate with this scene, the only scene there is right now.
Acknowledge, too, that an urge to be free from the pain is also here. Don't pretend that it's not. Honour what is here.

Know yourself now as the wide open space of awareness in which BOTH of these life-movements are appearing – the pain AND the longing to be free from the pain, the discomfort AND the search for its resolution.
Know that both the pain AND the longing, both the discomfort AND the ego's resistance to it, are already allowed in this moment. They are already valid expressions of life, welcome visitors in your vastness, waves in your great ocean. You don't have to allow them in – they are already in. Your allowing or non-allowing, as I often say, is already 'too late'.
You cannot 'do' acceptance when you ARE acceptance. Forget about trying to allow this moment, and simply notice that this moment is already allowed.
Give up trying to give up, friend! Let go of trying to let go. Allow yourself to not be able to allow at all. Accept your inability to accept. Lose interest in resisting your resistance. Surrender your attempts to surrender. This is the gentle way, the way of no-way, the way of grace.



Het voelt alsof het inderdaad zo is, accepteer dat sommige pijn er is en bij je hoort. Dat sommige dingen weerstand oproepen en dat je dat moet laten zijn voor wat het is.
Dus voorlopig laat ik het hierbij, al is het nog niet ingezonken om er echt nooit iets mee te doen.  



8 opmerkingen:

  1. Volg je eigen gevoel hierover. Ik ben het niet helemaal met Jeff eens.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik lees in Jeff's verhaal meer een 'je kunt een pijnlijke herinnering niet DWINGEN om weg te gaan en op te lossen'. Ik denk niet dat hij bedoelt dat het echt hopeloos is, dat je zult moeten accepteren dat iets altijd even pijnlijk zal blijven als het nu is. Maar je moet niet hopen op een "quick fix", zoals "ok, ok, als ik dit nu maar even accepteer dan is mijn leven daarna weer fantastisch en wordt deze herinnering pijnloos".

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Mijn behandelaar Gupta zegt: 'what you resist persist'. Alles wat pijn doet en om die reden weg wilt hebben, komt weer terug.
    De methode die ik leer is naar de pijn kijken, als je ziet wat er is en je er niet tegen verzet, dan lost het uiteindelijk toch op. Niet in de zin van nooit meer die pijn voelen, wel in de zin van niet meer een obstakel voor je zijn waarover je struikelt.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Klinkt als yoga. Dat je de pijn moet voelen/ aandacht moet geven en dat het daarna oplost. Zo had ik telkens pijn in mijn knie, maar toen ik naar aanleiding van mijn yoga, de pijn aandacht gaf, ging het ineens weg.
      Maar bij innerlijke pijn is het volgens mij wel moeilijker. Tenminste, lijkt mij.

      Verwijderen
  4. Ik moet wel even stil zijn,voor ik zulke zinnen kan bevatten. Denk ik teveel,dan lukt het niet.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Het verleden is" thick as a brick" :)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. En daar krijg je een Locomotion Breath van.........

      Verwijderen
  6. Dat je Jeff Foster nou net moest lezen op het moment dat je niet wist hoe je het op moest schrijven, is toch mooi? Er komt vast een tijd dat je 'íneens' wel weet of en hoe je er mee verder moet

    BeantwoordenVerwijderen