zondag 3 november 2013

Vredig

Zondagmorgen, radio, tv, administratieklusjes, thee, fruit. Wind buiten, zon, toch kachel aan.
En vooral tevredenheid, veel rust in het hoofd, schoonheid in de vorm van mooie muziek, wolkenluchten, de voortschrijdende kaalheid der bomen, winterse profielen tegen loodgrijze hemel afgetekend.
Langzaam maar zeker meer kunnen met het lijf, de geest die vrede steeds vaker verwelkomt en onrust vooral voorbij ziet stuiven. Dag onrust, ga een ander maar op stoken, ik ben niet meer jouw slachtoffer, ik ben toeschouwer aan het worden. Wat is het leven wonderlijk, zoveel momenten, zoveel tijd die verstrijkt, de kleinheid tegenover de grootsheid. De wonderen die te groot zijn voor mensengeesten. Natuurwetten en rekenmodellen vatten het nooit samen, waar een antwoord komt, onstaan nog meer vragen, maar alles is er en verdwijnt en verschijnt in een magies ballet, krachten die we nooit kunnen bevatten, maar in dit alles zijn wij er, even, is dat geen ongelooflijk besef? En maakt dat niet alles zo relatief dat je alleen maar met groot ontzag naar het ALLES kunt kijken?

3 opmerkingen: