donderdag 14 november 2013

Inner peace

Ooit kon ik me eeuwig opwinden over dingen, piekeren, uren wakker liggen, vol zenuwen en stress, buik meteen van slag etcetera.
Na de kankerdiagnose, negen jaar geleden werd al veel erg betrekkelijk in mijn ogen. Als het om leven en dood gaat, is een gat in de vloer, ruzie, of geld eigenlijk maar peanuts. Het komt erop neer dat sommige dingen gebeuren en er moet geregeld aktie worden ondernomen om een situatie zo goed mogelijk op te lossen, maar het is allemaal geen halszaak als je tegelijk met  je euthanasieverklaring en testament bezig bent.
Toen bleek dat ik toch iets langer op aarde bleef rondwandelen dan de artsen aangenomen hadden, kreeg ik prompt een periode dat ik me zorgen ging maken over de toekomst. Er was weer een toekomst, dus overviel het mij dat ik moest zorgen voor later......
Er kwam een brand en veel werd weer naar de achtergrond verdrongen; eerst overleven voor mij en de katten, voorlopige woonruimte, verzekering, aannemer. heel veel regelen, heel veel plannen en beslissen en kopen en evengoed met een brak lijf funktioneren in deze. Ook dat kwam allemaal weer goed en weer bleek dat veel dingen niet mijn eigen wezen bepaalden, maar dat zorgen voor mijn  toekomst maar een deeltje in het geheel is, aangezien een mens toch niet weet wat er boven zijn hoofd hangt.
Inmiddels is er drie maal verdenking van uitzaaiingen geweest, twee keer ging dat feest gelukkig niet door, de derde keer is nog niet bewezen echt foute boel te zijn, maar sein veilig is ook niet afgegeven.
 En what the heck... er valt een boom om, niemand gewond, schade zeer beperkt, buren doen af en toe moeilijk en ik schakel de verzekering in en een bomenverzorgingsbedrijf. Of het vergoed gaat worden is niet zeker, als er echte grote schade was geweest was het verzekeringstechnisch duidelijker geweest, het opruimen van de gesneuvelde  boom valt daar niet meteen onder. Nu via de aansprakelijkheidsverzekering proberen ipv de opstal. Boeit het me? Ach 1200 euro is voor mij een smak geld, maar ik kan het ophoesten als het echt moet. Veranderd dat wat? Neuh, eigenlijk niet. Zo gewonnen zo geronnen en volgend jaar speelt er weer iets anders moet je maar rekenen. Ik doe wat nodig is en leef vrolijk verder, want dat heeft niets met geld te maken.
Voor sommige mensen is het irritant dat ik vaak zo onbewogen en rustig blijf onder veel zaken, ze denken dat het me niet raakt, of dat ik kil of afgestompt ben. Nee, joh, inner peace en weten wat echt belangrijk is geeft een halo van kalmte.

5 opmerkingen:

  1. Zo herkenbaar. Ik denk dat mensen die zo dicht bij het putje zijn geweest dit wel begrijpen. Toch krijg ik ook vaak het gevoel dat men mij stoïcijns vindt of denkt dat ik verstoppertje speel. Ik begrijp je wel degelijk.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Vooral mensen,die meedansen op de golven van hun emoties kunnen gedrag als van jou niet begrijpen. Jammer dan. Groeten Izerina

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Herkenbaar... natuurlijk maak ik me wel eens druk om dingen, maar vervolgens probeer ik een manier te vinden daar wat positiefs uit te halen.Blijf jezelf, volgens mij voel jij je daar het best bij, en daar gaat het tenslotte toch om? Fijne dag!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik zie ook altijd alles wat me gebeurt in groter geheel en dan blijkt mijn probleem nooit een van de grootste te zijn......

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wat een mooi stukje.
    In verhouding met het alarm van mogelijke uitzaaingen (hoop het niet, voor je!) is zo'n omgevllen boom inderdaad niet van wezenlijk belang.

    Herkenbaar: wij hebben een paar pittige jaren achter de rug en daar wordt je stoicijns van. Zo van: zolang er geen echte brand is ga ik me ook niet druk lopen maken.
    Is me trouwens ook almeens vior de voeten geworpen als verwijt: dat ik me nooit druk lijk te maken. Nee... niet om zaken die niet van wezenlijk belang zijn (leven, dood, kinderen, ziekte en liefde - uh en dan heb je het zo ongeveer wel. Oh ja en onrecht)

    BeantwoordenVerwijderen