zondag 1 september 2013

Paradijsvogels en hoofdlabyrinthen

Nog steeds is het hier een halve oorlogszone. Ik woon er zo'n  100 meter hooguit vandaan en dat is dichtbij, vanuit mijn voordeur zie ik de containers staan en zie ik politie, afzettingen, ambulances en andere voertuigen. Mijn straat is niet afgesloten maar wel als doorgaande weg. Ook
de steeg achter mijn huis heeft aan die kant toegang tot een plein dat afgezet is, maar de stad kun je wel in als je wat omrijdt. De overkant van de gracht is ook grotendeels afgesloten. Mijn huis hoeft gelukkig niet ontruimd, maar je kunt je voorstellen dat je de hele dag geconfronteerd wordt met de gebeurtenissen, die even verderop plaatsvinden. Een van de buren op mijn deel van de gracht is betrokken bij de ontruiming, hij werkt bij een sloopbedrijf, en zo druppelt er nog wel wat nieuws binnen hier. Gister is er weer munitie gevonden en een paar jerrycans met chemicaliën, die gelukkig niet al te gevaarlijk blijken te zijn. Het huis heeft drie etages. De vloeren beneden zijn ingestort onder de enorme hoeveelheden rommel en er is geen water aanwezig. De bewoonster woonde op de eerste etage, want beneden was nauwelijks toegankelijk meer. De plafonds dreigen ook te bezwijken en worden gestut. Er zijn al een paar enorme (grootste maat) containers met troep afgevoerd, terwijl er nog maar een derde van het huis is doorzocht en leeggemaakt.
In Den Helder is de sfeer niet eens anti-Johanna. De meeste mensen zien het met een (bezorgde) glimlach aan en vele anekdotes over Johanna doen de ronde. Het was al jaren een soort dorpsfiguur en dat mogen ze hier wel, al keurt niemand de wapen-fascinatie van haar goed. Hoewel de vrouw niet echt gek is, moet er toch handenvol werk voor een psychiater te doen zijn. Er zijn dingen misgegaan in haar leven en goed ook. Een paradijsvogel zijn, wordt gedoogd, maar je moet niet anderen in gevaar brengen. Zou het haar een gevoel van macht en veiligheid geven zich zo te barricaderen tussen troep en wapens? Waarom heeft ze dat nodig?
Nu kan ze haar pensioenjaren in gevangenis en/of inrichting doorbrengen, geheel berooid. Maar zoals ze leefde is dat misschien wel van een enorme luxe en vooruitgang voor haar en kan ze nog populair worden want ze weet aardig wat en heeft ook wel wat te vertellen.
Enfin, ik leef zoals ik leef met grote tevredenheid en prijs me gelukkig met mijn eigen huis. Oud en altijd wel wat rommelig, maar leefbaar , gezellig en ik kan zonder schaamte mensen ontvangen.

3 opmerkingen:

  1. Lijkt een beetje op de poederdot. http://rammelaars2.blogspot.be/2012/11/paradijsvogels.html
    Gelukkig was dat zonder explosiegevaar.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Het kwam zelfs op het journaal. Een geluk,dat jij niet elke keer je huis moet verlaten. groeten Izerina

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat een verhaal...... gelukkig loopt het goed af.

    BeantwoordenVerwijderen