woensdag 4 september 2013

Ongeloofloos

Gisteren moest ik naar de praktijkondersteunster van de huisarts voor een longfunctietest. Ik zat , zoals gewoonlijk te vroeg aanwezig, in de wachtkamer in de leesmap te lezen toen een stel mensen met twee jongetjes binnen kwam. Pa, heftig getatoeëerd , besloot meteen dat een bakkie koffie uit de automaat geen slecht idee was. Het was al meteen een kabaal van jewelste want de twee zoontjes  (4 en 7, zo te schatten)  wilden ook allebei een bekertje  en lieten dat luidkeels weten. Pa gaf hun dat, maar de kartonnen bekertjes waren heet, dus binnen een minuut lagen er twee bekertjes op de grond, waren er twee jochies die dreven van de koffie en krijsend hun misnoegen kenbaar maken. Pa bleek daar nog overheen te kunnen ook. Moeder, een Barbie-kloon,  zag het aan zonder veel commentaar en haalde een rol wc-papier bij een assistente om een beetje (en dat was echt een klein beetje) op te ruimen, waarbij de vloer niet meer dezelfde kleur had als voorheen. Het kabaal ging door, ook toen er aan de speeltafel gespeeld werd en pa greep steeds in nadat er wat was voorgevallen, niet eerder en moeder bleef afzijdig. Enfin na een kwartier werd ik gehaald voor het onderzoekje en was blij verlost te zijn van deze mensen. Maar na een twintig minuten moest ik terug naar de wachtkamer om de luchtwegverwijders even hun werk te laten doen voor het tweede deel van de test, en bleek de familie schreeuw en sloop nog steeds in de wachtkamer aanwezig. Ik hoorde het lawaai al van verre. Ik had weinig keus en nam mijn plek weer in terwijl ik probeerde geestelijke oordoppen te vinden, maar dat lukte niet echt met de decibellen die dit gezin produceerde. Op een bepaald moment, de speeltafel met alle lego lag om en alle kinderboekjes lagen door de hele ruimte verspreid, besloot pa in te grijpen en verdween naar zijn auto met zijn twee nazaten, die hem hard huilend volgden. Kort daarop werd ma, die was blijven zitten naar de arts geroepen en ik naar de testmevrouw. Toen ik klaar was en naar buiten liep, hoorde ik in de verte een behoorlijk indianengehuil opstijgen uit een SUV die even verderop geparkeerd stond, Moeders was nog niet klaar blijkbaar.
Alsof je in een aflevering van RTL terecht bent gekomen, Jo Frost, Ogilvy, en nog wat programmagezichten hadden er vast een leuk item over kunnen maken. Het echte leven imiteert de tv.

4 opmerkingen:

  1. Jouw noisy boys zijn een stuk leuker.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. De ellende is een tv programma kun je uitzetten. Echte mensen niet de wachtkamer uitzetten. Groeten Izerina

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat een ellende als je weet dat je weer terug moet naar de wachtkamer, naar de familie Schreeuw en sloop. Maar eigenlijk vind ik dat de doktersassistente ook wel even had kunnen ingrijpen.
    Je hebt een mooi woord als titel, ik vind zulk soort nieuwe woorden prachtig.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik heb zelf kinderen, kan dus wel wat hebben, maar soms word ik ook knetter van kids die zich zo gedragen. Ik heb dan ook wel weer met de kinderen te doen want ze gedragen zich grotendeels zo door hoe ouders met ze omgaan. Dat vind ik sneu.

    Maareh, je kind van 4 koffie geven...bizar. Neem dan een flesje water of sap mee van huis.

    BeantwoordenVerwijderen