vrijdag 12 juli 2013

David en Goliath

Omdat ik een mondige burger ben en niet geheel op mijn achterhoofd gevallen (ok, wel gevallen fysiek, maar dat moet je maar niet doorvertellen), lig ik wel vaker in de clinch met instanties.
Toen mijn moeder overleed, een jaar of 14 geleden, was ik haar enige erfgenaam en hoewel haar bankrekening niet verschrikkelijk dik was, bleef er wel wat over. Als bijstandsgerechtigde mag je maar over een beperkt bedrag op je spaarrekening beschikken en al het andere moet worden opgegeven aan de Sociale Dienst en wordt door hen ingepikt geconfisqueerd. Omdat ik moeilijkheden rook, ben ik naar de Raadsman gestapt, die ik goed kende en die me vaker had geholpen, om me te assisteren bij de afwikkeling van mijn moeders financiële boedel, tav belastingen en Sociale Dienst. Hij wist beter dan ik hoe je dat moest doen en had daar ervaring mee, ik niet.
Enfin, om een lang verhaal kort te maken, hij maakte grove fouten waardoor ipv van een klein bedrag te mogen houden van de erfenis ik zelfs nog moest bijbetalen. Ik ontdekte het te laat, omdat ik hem blindelings vertrouwde en toen ik hem vroeg de fouten terug te draaien, vertjoepte de man het. Met de belasting kwam ik snel rond, maar met de Sociale Dienst niet, die wilden niet aannemen dat er fouten waren gemaakt en wezen mijn bezwaarschrift af. Ik ben toen naar de rechter gegaan, heb een advocate genomen en heb twee en een half jaar moeten wachten voordat ik volmondig gelijk kreeg van de rechter (de gemeente had niet eens een vertegenwoordiger gestuurd, ze wisten wel dat ze fout zaten). Een rottijd, want je kunt iets niet afsluiten en omdat het mijn moeder betrof was het een emotioneel zwaar circuit.
Daarna heeft de Gemeente me een poos het leven wat zuur proberen te maken, want bij elke aanvraag moest ik langs keuringsartsen of mijn complete boekhouding overleggen, gewoon dwarszitten, dus. Pas toen ik ziek werd en kanker bleek te hebben, verflauwde de negatieve aandacht.

Ook nu met het gedoe over de zorgindicatie, zit ik niet te wachten op alle zooi die dat meebrengt, maar ik laat me ook niet piepelen, dat gaat mijn eergevoel en gevoel voor rechtvaardigheid te ver.
Gelukkig kan ik nu wat afstandelijker handelen en trek het me minder persoonlijk aan. Het is een groot toneelstuk, maar ik weiger de mij toebedeelde rol kritiekloos mee te spelen.
Als de Keizer geen kleren aan heeft, houd ik mijn mond niet dicht.

3 opmerkingen:

  1. Mijn ervaring is dat de gemeente je zo overdonderen met regels en ondoorgrondelijke taal dat je bijna verbluft doet staan kijken. Emotionele chantage vind ik absoluut niet door de beugel kunnen.
    Ik prijs mezelf dat ik eens de moed had om mijn recht te halen. Maar man oh man wat kan dat slopen.
    Al heb ik er nog steeds een vieze nasmaak van, dat mentaal vermorzelen.
    Nog griezeliger vind ik dat heel sluipsgewijs een beeld geschetst wordt van mensen als profiteur, overschot en dat zie ik al jaren gebeuren. Sterker nog het maakt me bang omdat je een ander als niet mens kunt ervaren mag en kan je er alles mee doen.

    Kortom sluit bij je aan: houd mij mond ook niet!

    Nathalie

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ook wij laten ons niet in een hoek drukken aangaande de rechten van onze jongste zoon. Als wij niet 5 jaar lang hadden gevochten, zou Marissa haar vader en ons niet eens kennen.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Hoe raar het ook klinkt,je eerdere nare ervaringen kunnen je nu helpen. Sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen