donderdag 4 april 2013

Oud en eenzaam?

Vanmorgen werkt internet weer normaal, want gister had Z.iggo inderdaad een lange storing in mijn gebied. De pijp die Maarten terugbracht, was nog niet erg gevuld, dus na de boodschappen heb ik niet veel gedaan.
Gisteravond keek ik naar de tweede reeks van het programma Krasse Knarren en kwam tot een schokkende ontdekking; de jongste van het gezelschap, Barry (gewoon doorgaan) Stevens, is maar een paar jaar ouder dan ik. Pommetje Horlepiep (Bram Biesterveld) Nelly Frijda (Ma Flodder) en Bram (jong en veelbelovende politicus) Stemerdink en Oscar Harris(mooie Surinaamse hitzanger), allemaal mensen van mijn generatie. Doordat velen jaren uit beeld zijn, heb je nog steeds hun verschijning uit de jaren zestig/tachtig voor je en nu zie je soms breekbare, oude mensen. In de vorige serie waren het  o.a. Mimi Kok, Marie Cecile Moerdijk, Ed van Tijn en John Leddy, waarvoor het zelfde gold.  Het is alsof ik opeens met een tijdmachine van het ene naar het andere tijdperk ben geschoten, want het zinkt niet helemaal in dat mijn generatie echt oud begint te worden. Oké, de een meer dan de ander, maar het is een vervreemdende gewaarwording, omdat ik me kennelijk niet zo bewust ben van het verouderen waar ik ook mee bezig ben, natuurlijk. Mijn lijf voelt al jaren veel ouder dan ik me geestelijk voel, dus dat signaal krijg ik niet zo bewust meer binnen, voor mij is dat een steady state zo langzamerhand. Doordat ik geen kinderen en andere directe familie heb, zie ik het kennelijk niet zo direct om me heen gebeuren, het proces van kinderen krijgen, die laten opgroeien en dan grootouders worden. In elk geval voel ik me daar wat buitenstaan, dus ook een beetje vanaf de zijlijn zien gebeuren maar niet zo op jezelf betrekken. Opeens begint het me steeds meer te treffen dat mensen die ik altijd als jong beschouwde, inmiddels 40+ zijn, en grote kinderen blijken te hebben, dat mensen die ik als piep beschouwde, al getrouwd zijn  en een aardige carrière beginnen op te bouwen en kinderen hebben.
Enfin ik heb een beetje in mijn eigen glazen stolp geleefd qua leeftijdsbesef. Doordat ik ook al jaren uit het arbeidsproces ben, zie ik geen jonge collega's oprukken, hoor ik geen verhalen over hun kinderen/kleinkinderen. Het is voor mij inderdaad een grote schok me te realiseren dat de generatie vlak boven me, echt oud is, 80+ en vaak al krakkemikkiger dan ik.
Wat me in de twee series van Krasse Knarren vooral opviel, was de isolatie die sommige van die mensen overkomt.Ze hebben door hun beroep veel mensen gekend, maar weinig vrienden gemaakt die dan ook nog eens wegvallen. In de villa waar ze een poosje verblijven (en die geheel retro jaren 70 is ingericht) doen ze vaak aandoenlijk hun best om elkaar te helpen, sociaal te zijn en en zijn  duidelijk vooral blij met het gezelschap en de aandacht die ze krijgen en die maakt dat ze zich weer uitgedaagd voelen om zich te  laten  uit testen en te verbeteren.
Zet een mens wel aan het denken  (trouwens de 'stokoude' Rolling Stones gaan weer toeren, hun eigen Krasse Knarren uitdaging?).

7 opmerkingen:

  1. Je hebt inderdaad een kader nodig om jezelf ouder te zien worden en te voelen. Buiten de gezondheid, speelt de sociale omgeving een grote rol.
    Eenzaamheid lijkt me vreselijk, hoewel ik graag alleen ben. En kras ben ik al helemaal niet. ;o)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Net als jij,hadden wij ook de indruk,dat juist kinderen en kleinkinderen een mens meer herinneren aan het ouder worden. Heb je die niet,dan is je referentie vaak je geest. En niet,wat je in de spiegel ziet. Groeten Izerina

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik heb volop 'kader'om me heen maar blijf schrikken als ik mijn eigen leeftijd noem. Ik blijf me 27 voelen, mijn kleeftijd volgens Kees van Kooten. Ook mijn spiegel laat iets heel anders zien. Krasse Knarren is ook van Kees, trouwens. Een oudere jongeren ook. Zullen we ons dan maar aansluiten bij deze laatste groep?

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik zit volop tussen de kinderen en voel me daardoor soms met een schok oud, omdat ik zie hoe lenig al die lichamen rennen en bewegen.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Je hebt al die vroegere uitvoeringen van jezelf nog in je lichaamsgeheugen en beleving zitten. Ik denk dat je daar een soort gemiddelde van neemt, terwijl je natuurlijk op het laatste punt zit. Dat geeft volgens mij de frictie. Ik ervaar het ook.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. In mijn hoofd ben ik nog steeds 25, mijn lijf zegt wat anders en mijn geboortebewijs zegt toch echt dat ik 58 ben. Je merkt niet zo snel aan jezelf dat je ouder wordt, je merkt het aan je kinderen. De oudste is nu 36. Oeff.... bijna veertig, denk je dan. Ik word oud!

    Liefs Frederique

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Haha die Rolling Stones, ik mag ze wel. :)
    De mannen van Rush gaan ook al richting de 60 en ze toeren nog veel. Maken zelfs nog nieuwe platen. Dat vind ik echt tof.

    Kijk je ook weleens 24 uur met? Dat is met Wilfried de Jong. Je ziet bn'ers van een heel andere kant en ook die eenzaamheid waar jij het over hebt zie je geregeld terug komen.

    Over dat ouder worden, tja, ik kan er nog niet over mee praten echt.

    BeantwoordenVerwijderen