zondag 17 maart 2013

Waarom makkelijk als het moeilijk kan?

Boodschappen doen met een scootmobiel is niet altijd even prettig. Het is een uitkomst voor mij, maar kennelijk roept het nogal eens agressie op bij andere klanten.
Gisteren was eindelijk alle sneeuw gesmolten hier dus trok ik er op uit met een boodschappenlijstje. Vaak ga ik naar AAAAAaahHHaaa omdat die een redelijk bioassortiment heeft en ondanks de prijzen is het vaak toch goedkoper dan bij een echte biowinkel, zeker als er aanbiedingen of 35% stickers meedoen. Nu is het filiaal in de stad de laatste jaren gedevalueerd tot Bfiliaal (te klein oppervlak, weinig parkeerruimte) met vooral veel readyprodukten en slechts spaars bio, dus besloot ik naar een ander filiaal te gaan, iets verder weg, maar veel groter en heel goed gesorteerd. Er is nog een derde maar die is nog verder weg, dus dat ligt niet zo voor de hand voor mij.
In het filiaal dat ik gister bezocht is de aanloop aanzienlijk waarschijnlijk vooral vanwege de goede parkeermogelijkheden. Dan is zaterdag geen handige dag voor mij, wegens het aantal gezinnen dat weekvoorraden inslaat. Maar ja na een week geen scootrijden was ik er wel aan toe, dus ging toch.
In de winkel zit je met een paar moeilijkheden. Ten eerst; mandje of kar voor de boodschappen, daar heb je niks aan op een scoot. De mand die al voorop zit, is ook niet handig omdat je er niet makkelijk zittend bij kunt.  Ik heb een lichtgewicht vouwtas met ruim hengsel dat over het stuur past zodat ik die gebruik als alternatief. Deze winkel is ruim maar er zijn erg veel paden (en hoeken om om te slaan) dus is het heel voorzichtig rijden en vooral langzaam, want medewinkelaars scheuren vaak door de winkel en duiken opeens op. Standaard wordt boos naar mij gekeken, terwijl ik de bijna aanrijdingen niet veroorzaak. Dat ik vaak lang moet wachten op mensen die het pad versperren ach dat ben ik gewend, er zijn er net zo veel die blijmoedig en met een lach ruimte maken of zelfs aanbieden iets voor me te pakken.
Enfin, uiteindelijk was ik tevreden met een goed gevulde tas bij de kassa beland en begon mijn artikelen op de band te zetten. Terwijl ik daar nog druk mee bezig was, zag ik tot mijn verbazing allerlei boodschappen passeren die niet bij mij hoorden. Er stond een vrouw achter met die alvast was begonnen met haar spullen op de band te zetten, klaarblijkelijk omdat ze niet zag dat ik nog heel wat in de tas had zitten en nog lang niet klaar was. Toen ze dit in de gaten kreeg, reageerde ze heel pinnig en zette met een boos gezicht haar spullen weer wat naar achteren, maar dat hielp niet echt, want dat moest ze zeker nog vijf keer herhalen. Ze keek steeds bozer en ik voelde me toch wat opgelaten, want dat hele gedoe vertraagde de zaak alleen maar. Het kassameisje begreep het, en gaf me een dikke knipoog.Dat verzacht het ongemak meteen.
Voortaan dus maar door de week naar de winkel, op een schooltijden-tijdstip, dan is het vast rustiger en zijn mensen wat minder gestrest.
Toch was ik blij lekker weer naar buiten geweest te zijn, al was het koud. Gelukkig veel bloeiende bolletjes in de bermen, dus vrolijk werd ik evengoed van dit tochtje. 

2 opmerkingen:

  1. Soms denk ik wel eens dat het een virus is, zoveel mensen gestresst dat ze narrig worden. En wat win je ermee? het lucht niet op en je mist de eerste aanwijzingen van de lente...

    Zou trouwens voor een ontwerper een uitdaging moeten zijn, het mandje.

    Nathalie

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik maak altijd ruimte voor scoots en troost je, die types kom je ook zonder scoot tegen, ik vraag regelmatig met m'n vriendelijkste gezicht: U wilt graag eerst? Dan is men opeens bewust van eigen gedrag.

    Groet,
    Angelika

    BeantwoordenVerwijderen