maandag 25 maart 2013

Niets meer waard

Afgelopen week ontving ik een brief van de WMO dat de indicatie voor de thuiszorg die ik ontvang, opnieuw geïndiceerd gaat worden in verband met de bezuinigingsplannen van deze regering.
Vorig jaar werd ik opnieuw beoordeeld, en kreeg 5 i.p.v. 6 uur huklp per week toegewezen. De mevrouw die het uitvoerde zei dat deze indicatie 5 jaar geldig was.
Maar zoals vaker houdt de overheid zich niet aan gemaakte afspraken is in hun opvatting van 5 jaar, opeens tot 20% verkort. Er is nu een apart bureau dat de indicaties opnieuw gaat vaststellen, er moet 75 % (!!!!!!!) wegbezuinigd worden. Dat houdt in dat iedereen boven een bepaald minimum, veel zelf gaat betalen of het helemaal zelf moet regelen op de particuliere markt (ik zie de krantenkoppen over frauderende particuliere bedrijfjes over een paar jaar al voor me) en de rest, de absolute minima, moeten opeens veel meer zelf kunnen en de tijd die de verzorgende krijgt wordt drastisch ingekort.  Massaontslagen in de zorg, waar velen geen vast contract hebben en toch al zeer summier worden betaald.
Er wordt uitgegaan van een eigen netwerk of familie die in het gat springt (ik heb geen buren die daar voor staan te trappelen, druk als ze het hebben met baan of kleinkinderen, familie al helemaal niet en in de kennissenkring zitten  velen die al hulp behoeven). Als kers op de taart wordt ook een flink aantal verpleeg- en verzorgingshuizen( waar al wachtlijsten zijn en de indicaties steeds urgenter moeten zijn) gesloten, dus wat is de uitweg?
Ik lees dat de vraag naar euthanasie toeneemt en laat me dat  nou niet verbazen...
Zelf weet ik hoe het in een verpleeghuis toegaat en als ik niet meer zelfstandig kan wonen met een enigszins redelijke levensstandaard( vooral op gebied van leven, niet van geld), is het voor mij ook einde verhaal.
Deze regering is er voor mensen die wat opbrengen, zichzelf kunnen onderhouden en het liefst ook nog bijdragen aan de economie door een flink bestedingsgedrag. Zwakken, zieken, armen, minimalisten etc; NIET GEWENST!!! Zij zijn een aanslag op de niet meer bestaande solidariteit. Droevig. Ik word hier heel verdrietig van.

14 opmerkingen:

  1. Jammer hoe het er aan toe gaat! Degenen die de hulp echt nodig hebben, zijn vaak degenen die uit de boot vallen.
    Efficiënt budgetbeheer is iets wat een regering niet moet kunnen. Prioriteiten stellen kan blijkbaar ook van de persoon aan de macht afhangen, en niet van het algemeen belang van een (welvaarts)staat.
    Ik hoop dat het voor jou wat meevalt, dat men rekening houdt met de personen die ontbreken om op terug te vallen.
    In mijn familie is een gezin met een pleegdochter van 30. De mama is enkele jaren terug door trombose zelf zwaar hulpbehoevend geworden en bovendien is er een biologisch kind met syndroom van Down (35) in dat gezin. Vader houdt de boel draaiende maar wordt nu 70(!!)
    Pleegdochter is lichamelijk gehandicapt en zwaar psychiatrisch patiënt en een mentale foltering voor het gezin. Intussen is ze volwassen, als baby in het gezin gekomen dus gevoelsmatig eigen kind. Toch vinden de "hulp"diensten het niet nodig voor deze dochter een blijvende oplossing te vinden (zinvolle dagbesteding oid.) zodat de vader wat ontzien wordt. Wat gaat men doen als vader (hartpatiënt) het plots begeeft want dan zal er van vandaag op morgen een oplossing moeten komen...? Er zijn nog gezonde kinderen in het gezin, maar geen van hen staat te springen om hun leven volledig (want: onmogelijk om dit halftijds oid te doen) aan het ouderlijk gezin te wijden. Hoeveel mannen van vaders leeftijd onderhouden een gezin met 3 hulpbehoevenden? Maar het belang van het (pleeg)kind staat hierin voorop... soms kan je verstand echt niet bij de maatregelen die genomen worden, ze worden dan ook genomen door mensen die niet weten hoe het voelt om te leven zoals jij doet. En helaas blijkt telkens maar weer dat je overgeleverd bent aan deze instanties.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. @Nena, en wie zorgt er voor die vader als hij het niet meer kan? Dan moet hij bedelen voor hulp, want zo is het tegenwoordig. Bedelen.

      Mijn ouders zijn beide in de 70 en mankeren ook steeds meer. Mijn vader heeft hoge bloeddruk, hartproblemen en trombose, mijn moeder is vorig jaar geopereerd en heeft deze maand weer in het ziekenhuis gelegen.
      En dan vroeg de mevrouw van de wmo of mijn ouders bij het gesprek moesten zijn. Echt niet, ik wil niet dat er druk op mijn ouders wordt gelegd om meer te doen dan ze kunnen. Straks gaat hun gezondheid verder achteruit omdat ze hier ook nog eens aan de gang zouden moeten.
      Bovendien moeten ze gewoon lekker op visite kunnen komen zonder ook nog eens de ramen moeten lappen of een kast schoonmaken.

      Verwijderen
  2. Afgelopen vrijdag had ik iemand van de wmo op bezoek, waar ik niet veel wijzer van werd, want er werd alleen uitgelegd wat er gaat veranderen, maar niets over hoeveel uur hulp ed.
    Het enige positieve is dat de indicatie net zo lang geldig is dan 3 jaar geleden was gezegd, maar....dat is alleen het recht op hulp, niet het aantal uren. :-(. Ik heb nu 5,5 uur per week en vrees dat daar, als ik geluk heb, 3 uur van over blijft. Mijn hulp stijkt ook waarbij je zo al een half uur, drie kwartier aan kwijt ben. Tijd voor extra dingen als een kast van binnen schoonmaken ed. is er straks niet meer bij.

    Het contact van de buren beperkt zich tot; 'Goedemorgen, koud he, ja alweer sneeuw vandaag'. Vrienden hebben zelf thuiszorg en familie woont ver weg.
    Voor de toekomst zie ik de hulpen die niet ontslagen worden, overspannen thuiszitten omdat ze het werk gewoon niet kunnen doen in de tijd die ze ervoor krijgen. En woningen van mensen die steeds meer vervuilen omdat het gewoon niet bij te houden is in de tijd die ervoor staat.

    Er is een woord voor; triest.

    Groet, Ingrid

    BeantwoordenVerwijderen
  3. En zelfs bij de partijen die solidariteit in hun vaandel hebben staan, is meeregeren belangrijker geworden dan hun sociale gezicht en politiek.

    Ik zie ook niet hoe dit politieke klimaat weer teruggedraaid kan worden naar een beleid waarin sterke schouders de zwakkeren ondersteunen.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Op een gegeven moment kan het ook nergens meer vandaan komen. Veel mensen moeten hard werken om rond te komen of een baan te vinden, waardoor ze minder tijd hebben om anderen te helpen/te verzorgen, die anderen krijgen het weer steeds moeilijker door allerlei bezuinigingen. De veranderingen zorgen bij iedereen steeds weer voor stress en ondertussen lekt dus ergens geld weg, dat niet gebruikt wordt waarvoor het gebruikt zou moeten worden, maar blijkbaar wel gebruikt wordt voor iets dat lang niet zo belangrijk is. Maar waar het heen gaat...

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Eerst was de trend,dat man en vrouw beiden betaald werk moesten hebben.Ouderen gaan later met pensioen. Wie zijn dan die familie en buren met nog tijd om te mantelzorgen?Ik ben bang,dat er straks verhalen in de media gaan komen van vervuilde mensen met amper te eten of misschien zelfs sterfgevallen. Gewoon omdat alle hulp wordt wegbezuinigd. Woonde je maar in onze straat,ik heb nog een beetje energie om te helpen over. groeten Izerina

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ik vind het ook te zot voor woorden. Ziek zijn is niet iets waar je om vraagt. Men vraagt vaak pas om hulp als men het zelf niet red. Want hulp in huis is ook een bepaalde impact. Je moet je overgeven aan zorg van een ander. Neem het laatste stukje respect niet af. Laat ook de zieke of oudere medemens een leven leiden waar waardigheid, hygiene voorop staat.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ik vrees dat je weer gekort gaat worden. Wat jammer.
    Omdat mensen weten dat ik thuisblijfmoeder ben, krijg ik aan alle kanten vragen on mee te helpen. Als ouders zelfs niet willen helpen op school waar hun kinderen op zitten, dan kan ik mij niet voorstellen dat ze dan wel de buurvrouw gaan helpen die ze amper kennen. Verschraling alom.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Erg hoor,Om er zo weer mee geconfronteerd te worden.
    Heel veel sterkte bij "het niet binnen laten komen "
    Zo akelig om afhankelik te zijn van dat soor mafkezen.
    Groet Maamke

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Zo langzamerhand schaam ik me echt kapot en begin ik me een overbodig mens te voelen. Nu 'breng' ik nog wat op omdat ik werk en voel ik me meer en meer een economisch produkt Intriest, wat zijn we diep gezonken...

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Ik schaam me diep voor deze treurnis in een zogenaamd beschaafd land als Nederland..

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Sterkte Vlasje. In jouw geval triest dat je zo gepakt wordt door de huidige regering. Iedereen is t.z.t. aan de beurt lijkt het wel.
    Groetjes Mara

    BeantwoordenVerwijderen