zondag 3 februari 2013

Vrij weekend

Dit weekend geen schaatswedstrijden. Dat is wel fijn, want elk weekend schaatsen is op een gegeven moment te gewoon. Het is leuker ergens naar uit te moeten kijken, des te groter het feest als het dan zover is. Dat geldt voor alles; elke dag gebak, kaviaar, biefstuk, chocolade verveelt snel. Dat exclusieve van af en toe maakt iets pas echt een traktatie.
Zo kijk ik verbaasd in het plaatselijke sufferdje en constateer dat er elk weekend uit diverse muzikale evenementen gekozen kan worden en in het zomerseizoen zelfs uit  meerdere grote festivals. Dan is het bijna routine aan het worden.
Juist het ernaar toe leven is een onderdeel van de pret. Bovendien kun je dan sparen, want elke weekend naar grotere festiviteiten kost nogal wat.
Datzelfde geldt ook voor bv nieuwe (of in elk geval andere) kleding kopen of grote aanschaffen voor in huis. Sommige mensen hebben elke twee drie jaar een vrijwel geheel andere inrichting en zijn er eigenlijk altijd ontevreden mee, verlangen alweer naar het volgende. Vakantie, dagjes uit, winkelen als tijdsbesteding, is het nog wel echt iets waar je over een maand nog over praat?
Nooit ergens naar  hoevenuitkijken is geen gebrek aan leuke dingen nu, maar miswaardering van de grotere feestelijkheden. Dan wordt groot klein en gewoon is niks meer waard.

3 opmerkingen:

  1. Mooi stukje .Ik hoop zo dat de crisis weer doet waarderen.Groet Maamke

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Jammer,dat er zoveel voldoening verdwijnt bij overvloed.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Treffend. Dit gevoel bekroop me zo vaak als ik collega's de volgende verre vakantie alweer hoorde boeken als de koffers van de laatste vakantie nog op de overloop stonden. Nog meer, nog verder.

    BeantwoordenVerwijderen