woensdag 27 februari 2013

Moeilijk

Gister en vanmorgen heb ik iets gedaan wat me helemaal niet ligt en waar ik erg tegenopzag, maar ik moest het doen.
Ooit, in de kaboutertijd, kwam een jong stel naar Den Helder en begon in de landelijke regio's een geitenboerderij. Mijn moeder had regelmatig contact met het inmiddels jonge gezin, en ik kwam ze ook wel eens tegen.
Jarenlang uit het oog, kwam ik een jaar of tien terug de vrouw tegen bij een bijeenkomst. Ze reageerde uitbundig en wilde meteen een afspraak maken.
 Ik ben echter nooit bevriend geweest met het stel, en was wat terughoudend. Toen ik begreep dat zij inmiddels in het psychiatrisch circuit was beland, gescheiden was en naast een dagaktiviteitencentrum woonde, liet ik me toch overhalen tot een afspraak. Het was van begin af aan niet echt wederzijds, de liefde. Zij deed als ze haar beste vriendin had teruggevonden, maar ik merkte weinig betrokkenheid van haar met anderen. Ze was enorm op zichzelf gericht dus het was eenzijdig verkeer.
Ik heb op allerlei aardige manieren haar een beetje af ge
 houden. Geen geld lenen (heb ik toch al een grote hekel aan), zelf nooit als eerste contact opnemen, afspraken ver naar voren schuiven en zo veel mogelijk beperken, maar daar trok zij zich niets van aan.  Ergens had ik wel met haar te doen, maar ze maakte alle tegenslagen in haar leven tot enorme drama's, hield door heel koppig en tegelijk afhankelijk te reageren een legertje hulpverleners in touw en bleef van probleem naar probleem leven. Erg vermoeiend, want in het veroorzaken van schulden en familieruzies was ze erg goed, maar in het oplossen ervan niet. Dat zullen symptomen van haar geestesgesteldheid zijn, maar ik ben geen hulpverlener en kreeg er behoorlijk genoeg van.
Op het moment dat ik het contact definitief wilde verbreken, overkwam haar iets erg naars, haar latrelatie werd opeens vermist en later verdronken teruggevonden in de gracht voor haar woning. Hij zal op een gladde donkere winteravond uitgegleden zijn op de kade er langs,  met flink wat alcohol in het bloed, maar evengoed een drama. Ik had de moed niet om op dat punt haar de wacht aan te zeggen, dus bezocht haar een paar keer, maar merkte dat er verder niets veranderende, alleen maar verergerde.
Ze bleef bellen, als ze alleen was, want alleen zijn heeft ze nooit gekund, en probeerde afspraken te maken, die ik steeds op de lange baan schoof en tussen de regels door duidelijk liet merken dat ik er ook geen zin in had.
Pas reed ik langs haar huis, omdat ik daar in de buurt moest zijn en stond ze net bij de deur en riep me binnen; het was er een zooitje, een huishoudelijke hulp liep met was en beddengoed heen en weer (met een enigszins wanhopige uitdrukking op haar gezicht) , er was geen stoel vrij en ik pakte de enige eetstoel die alleen maar wasgoed erop had liiggen, om op te zitten. Zelf was ze geobsedeerd bezig een restje shag om te toveren in een peuk.
Ik hoestte nogal en op haar vraag waarom, vertelde ik dat ik COPD heb, niet meer tegen rook kan en haar huis was doortrokken van de rook. Ze stak de peuk op terwijl ze in een ander bijna leeg shagpakje dat op de grond viel, ook meteen een peuk begon te bouwen. Ik hoestte nu heel heftig en stond op om weer weg te gaan, en ze keek verbaasd toen ik dat deed, Er was me niets te drinken aangeboden , het was een erg eenzijdig contact weer, want zij praatte maar over haar zere benen en diabetes enzovoort.
Ik vertrok en dacht dat het nu wel duidelijk was, maar vorige week belde ze weer en wilde een afspraak maken. Dat overviel me, en ik kapte het gesprek snel af.
Het bleef me dwarszitten en gisteren schreef ik een kort, net briefje waarin ik de contacten met haar verbreek omdat het contact eenzijdig is en ik er geen fiducie meer in had om als tijdverdrijf voor haar te fungeren. Vanmorgen gooide ik dit in haar brievenbus.
Zij deed of het vriendschap was, maar het was haar eigen behoefte aan gezelschap van wie dan ook en ik voelde me een onvrijwillige vrijwillgster en kreeg steeds meer moeite met haar.
Misschien hard van mij, maar dit was een scheefgegroeid contact, dat me voornamelijk ergernis opleverde. Het lucht wel op dat ik deze stap heb gezet, al blijft het een voor mij tegennatuurlijke handeling.

9 opmerkingen:

  1. Je hebt er goed aan gedaan. Altijd aan een ander denken en jezelf daardoor op de 2de plaats zetten hoeft niet.
    Zet het van je af!
    Fijne dag!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dat lucht letterlijk en figuurlijk op. Want een peuk opsteken bij iemand,met COPD is wel behoorlijk egocentrisch. Misschien tekent voor haar houding.Groeten Izerina

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Vriendschap moet geen energie kosten. Niet alleen maar halen, maar ook brengen. Vampierenvriendschap levert een uitgezogen gevoel op. Het voelt goed toch?

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Moeilijk, maar een wijs besluit denk ik. Dergelijke mensen zuigen je helemaal leeg, en begrijpen zullen ze het nooit..

    BeantwoordenVerwijderen
  5. 'k Denk dat je hier goed aan hebt gedaan, voor jezelf en misschien leert deze vrouw nog iets uit jouw brief,
    groet

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ik zou dit geen vriendschap willen noemen, zoals jij het beschrijft, dis is gebruik maken van... Het gaat hier om iemand waar psychisch iets mee mis is en nooit zal veranderen en zich blijkbaar niet kan inleven. Alleen hoop ik wel dat ze de boodschap snapt en je met rust zal laten.
    Je hebt er goed aan gedaan, want hoe erg het ook is, dit is een persoon die alleen gebaat is bij professionele hulp en waar jij alleen maar een rotgevoel bij hebt.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Je hebt groot gelijk. Dit is geen vriendschap maar een rugzak. Dumpen dus.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ik vind het al knap dat je het zolang hebt volgehouden. Groot gelijk hoor.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. waarschijnlijk richt ze nu haar pijlen weer op iemand anders....zo is dat wel vaker.
    Ik vind het knap hoe je het aan hebt aangepakt. Je bent bij jezelf gebleven en deze 'vriendschap' is niet goed voor jou.

    BeantwoordenVerwijderen