dinsdag 29 januari 2013

Omes

Hoewel geen echte, barstte ik van de Ooms en tantes. Vele mensen uit onze omgeving, buren, vrienden en kennissen waren voor de kinderen Oom of Tante, terwijl er van enige familierelatie geen sprake was. Ik vond het wel leuk, want zo was ik toch een Oomzeggertje.
Ik herinner me Tante Lena en Oom Arie, die een tv en een volkstuin hadden en waar ik als peuter vaak geweest ben.
Er was nog een Oom Arie, die is vorige wek overleden. Hij was getrouwd met tante Gon, die vroeger het buurmeisje van mijn vader was. Eigenlijk hadden beide families ze voor elkaar voorbestemd en hoewel ze het goed met elkaar konden vinden, werd het niks. Zij trouwde Oom Arie, die hoofdonderwijzer van een school werd, terwijl mijn vader voorkeur voor mijn moeder had.
Tante Gon en Oom Arie waren altijd present op verjaardagen en andere feestelijkheden. Tante Gon een schat, altijd chocolademelk present, en oom Arie kregen zelf geen kinderen. Oom Arie was een vrijpostige man naar vrouwen en een goedlachse moppenverteller.
De laatste jaren zag ik ze nog wel eens. Tante Gon overleed en Oom Arie kwam ik veel in de stad tegen, waar hij, vergezeld van zijn eigen hond en later een leenhond, boodschapjes deed en voor iedereen een praatje had. Nu is ook hij er niet meer, net als vrijwel alle andere Ooms en Tantes. Ook die familie sterft dus uit.
Weer een gezicht minder dat ik regelmatig tegenkwam.

2 opmerkingen:

  1. Inderdaad hadden wij ook bossen ooms en tantes die helemaal geen familie waren. Vrienden, kennissen, buren of zelfs de melkboer.
    Wanneer je oud wordt, sterft de generatie boven je meestal uit. Voor mijn vader van 90 is zijn zus de enige van het hele gezin die nog leeft. Zo gaan die dingen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wij komen nu op de leeftijd,dat we zelf de al of niet echte oom en tantes worden. Met die generatie verdwijnen wel mensen,die een stukje van jouw jeugd gekend hebben. Groeten Izerina

    BeantwoordenVerwijderen