donderdag 31 januari 2013

Gelukzaligheid

Het is grauw en grijs buiten maar evengoed voel ik me happy. Hoe dat toch steeds kan?
Vooral sinds ik kanker blijk te hebben is mijn humeur giga verbeterd. Dat is raar maar misschien toch ook niet.
Stukje bij beetje heb ik daarvoor al slechte gewoontes achter me gelaten en ervaren hoezeer ik  me daardoor bevrijd voelde, hoewel mijn gezondheid toch steeds meer problemen gaf.  Door tevens veel over mezelf na te denken en over filosofie, levenskunst en spirituele richtingen te lezen en na te denken, heb ik mijn kern weer gevonden. Toen vervolgens de kanker zich openbaarde wist ik des te meer hoe dierbaar het leven me is, inclusief een eventuele dood, en de realitycheck die de kanker was, was meteen een venster naar de rest van mijn leven. Hoe kort dat zou kunnen zijn ook , wat volgens de doktoren zo was, het was waardevol voor mij. Zo kostbaar dat ik er met elke ademteug zo veel mogelijk van wilde genieten. De eerste fase van de ziekte was heftig, onderzoeken, chemo, operatie en weer een operatie, maar ik was blij dat er wat werd gedaan en dat de operaties relatief aan de buitenzijde van het lichaam plaatsvonden, dat de chemo, hoewel een ingrijpend proces, wel te verdragen bleek en resultaat leek te hebben.
Het opknappen ging niet makkelijk en ik bleek veel ingeleverd te hebben, maar elke haar die teruggroeide en elke smakende hap eten waren voor mij grote cadeaus. 
Ik had het gevoel van vertrouwen in mijn lichaam weer snel terug, omdat ik ervoer hoe mijn lijf zich herstelde van deze aanslagen. Ik heb nooit de gedachte gehad bij een pijntje of en ander ziekteverschijnsel; o, jee, dar is het begin van het einde. Controle 3-4 keer per jaar nog steeds, wegens de hoge risico factor van mijn ziekte, onderga ik fluitend, omdat mijn intuïtie me al vertelde dat het goed zit.  Ik ben me zeer bewust van de breekbaarheid van het lijntje waarover ik loop, maar, hé, ik loop nog! Mijn leven is beperkter, maar ik leef het zeer intens en daardoor kan ik veel blijdschap voelen over kleine dingen. Steeds tel ik mijn zegeningen en raak snel de tel al kwijt, want het zijn er velen.
Chagrijn? Natuurlijk heb ik mindere momenten en baal ik wel eens van ongemakken of pijn, maar het bedrukt me nooit lang, omdat ik ze accepteer als een deel van het leven dat ik na ruim 8 jaar nog steeds kan leiden. Het is reserve tijd, en die telt dubbel qua intensiteit voor mij.
Blije gup? Jazeker!!!!

6 opmerkingen:

  1. Wat is het toch een plezier je blog te lezen.Ook een stukje herkenning.Maar soms heb ik zoveel "mopperkonten"om me heel,dat jij een herademing bent. groeten Izerina

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat fijn om te lezen en wat een positivisme!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Zooooo herkenbaar! Ook ik ben zo'n blije doos met mijn hartafwijking. Juist dat broze en breekbare maakt dat je alle kleine, en voor veel mensen, lullige, dingen zo waardeert...
    Prachtig mooi om de herkenning in jouw blogs te lezen, zit hier met een hele grote grijns... Pluk de dag!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Je doet me telkens denken aan de tekst "breng eens een zonnetje onder de mensen". Heerlijk mens.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wat mooi zeg hoe je dit beschrijft en hoe je erin staat! Bedankt voor het delen.

    BeantwoordenVerwijderen