zondag 16 december 2012

Zeeman

In het jaar dat ik van de middelbare school mijn diploma mocht ontvangen was het een mooie zomer. Elke dag ging ik naar het strand en zelfs ik, als notoire withuid, werd een beetje bruin en verbrandde niet meer.  Ik las veel, wandelde langs de vloedlijn en verzamelde schelpen. Op een dag had ik enorme sjans van een grote blonde Viking met een baard en snor. Wat een gozer! Een paar jaar ouder en duidelijk behoorlijk wereldwijs. We maakten een afspraakje en hij kwam me thuis ophalen, met een rode sportauto! De buurmeisjes verdrongen zich voor de ramen en zagen groen van jaloezie. Het werd een leuke zomer. Hij nam me mee naar de Museumboerderij van Max Teeuwissen op Wieringen, waar een galerij was en regelmatig jazzconcerten werden gegeven. Een hotspot voor progressief Nederland. Mijn ouders mochten hem graag en hij was altijd welkom, vooral als hij mooie verhalen over zijn carrière als stuurman op de grote vaart vertelde.
Dat hij in het najaar weer ging varen, hoorde er zo bij. We waren beiden niet erg toe aan een vaste relatie. De jaren daarna meldde hij zich  zodra hij zomers weer aan wal kwam altijd snel en als ik vrij (geen vaste vriend) was, gingen we heerlijk uit en beleefden avontuurlijke dagen Het ene jaar reed hij in een oude ambulance, dan weer een rouwauto of een gammel bakkie, altijd een verrassing.  In het jaar dat ik aan mijn grote Lief bleef hangen, bleek ook hij aan een dame te zijn  blijven hangen, met wie hij zelfs trouwde, omdat ze dan mee mocht varen. Dat huwelijk bracht wel een zoon voort, maar duurde niet lang, net als mijn relatie met Lief. Mijn zeeman was te vrijheidslievend voor een vast leven, ik kon niet anders dan mijn eigen relatie beëindigen, om mijzelf niet te verliezen. Over de jaren heen hadden we zo nu en dan weer eens kontakt en gingen nog eens uit. Toen ik  acht jaar geleden ziek werd, heb ik zijn  zuster gebeld, waarop hij nog eens langskwam. Hij was een beetje outcast geworden, leefde als een kluizenaar op een bootje en rookte veel verboden kruid. Af en toe hoor ik via via nog wel eens wat over hem.De avonturier in hem had hem ongeschikt gemaakt voor een burgermansleven.
Hij blijft een heel apart hoekje in mijn hart bezet houden, mijn zeeman.

4 opmerkingen:

  1. Wat bijzonder,dat jullie toch contact zijn blijven houden en je nu nog wel eens over hem hoort. Jammer,dat er geen mailcontact mogelijk is. Groeten Izerina

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Mooi, deze man en de herinneringen aan hem.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Bijzondere personen hebben jouw leven doorkruist. Boeiend om te lezen.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ja en dan komen de mijmeringen en de weemoed.....wat heb je dan toch een hoop meegemaakt.
    Jammer dat zo'n stoere bonk zo eindigd.

    BeantwoordenVerwijderen