zaterdag 29 december 2012

Politiek

In de jaren tachtig radicaliseerden veel dingen. Generatie Nix, krakersrellen, Onkruit, aanslagen. Als rechtgeaarde pacifiste begreep ik wel de oorzaken en de doelen, maar had moeite met de middelen die werden gebruikt.
In de landelijke politiek was, na een optreden van een kabinet Den Uijl,  het CDA, meestal met de VVD samen onverslaanbaar en werd het tijd dat Links de krachten ging bundelen, De PSP ging lijstverbindingen en samenwerkingen aan met de  communistische CPN en de PPR, die vooral linkse christenen vertegenwoordigde. Ook plaatselijk gebeurde dit. Dit beviel velen zo goed, dat de partijen opgingen in  Groenlinks en daar had ik moeite mee. Ik zegde mijn lidmaatschap op en werd politiek dakloos. Meestentijds stemde ik GroenLinks, maar met kanttekeningen en die werden de laatste jaren groter. Bij diverse gelegenheden heb ik SP gestemd en de laatste verkiezingenheb ik zelfs op de Partij van de Dieren gestemd door grote onvrede met de koers die GL en SP voerden.
Inmiddels is ook mijn vertrouwen in ons politieke systeem tot nul gedaald.Ik identificeer me meer met bewegingen als Occupy en Transition Towns.

3 opmerkingen:

  1. Ik kan me alleen maar verbazen over wat er in de politiek gezegd en gedaan wordt. Groeten Izerina

    BeantwoordenVerwijderen
  2. politiek dakloos dat zeg je heel mooi ja.....ik zwerf met je mee.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Zo voel ik me tegenwoordig ook, politiek dakloos!

    Marianne
    (blog Consuminderen met Marianne)

    BeantwoordenVerwijderen