donderdag 13 december 2012

Bijzondere vriend

Ooit heb ik een poosje verkering gehad met een jongen uit Assendelft. Misschien niet de knapste, maar hij was wel leuk en had aparte ideeën. Hij gaf me Harry Mulisch Bericht aan de Rattenkoning toen ik met een blindedarmontsteking in het ziekenhuis lag en stuurde me brieven, die van een karton op A4 formaat waren gemaakt, volgetekend en beplakt en met dikke stiften in allerlei kleuren beschreven. Kleine kunstwerken, die de postbode lachend bezorgde.
Hij was een fan van Provo en zocht een meisje dat bier uit het flesje dronk, shag rookte en met haar spijkerbroek gewoon op de trottoirband durfde te zitten. Ik geloof dat ik aardig aan dat profiel voldeed.
We gingen samen vanuit Den Helder naar een carnavalsavond in zijn stadje, en keken eerst bij mijn ouders naar Ja Zuster, Nee Zuster op tv. Die avond werd er het schone lied over de kat van Ome Willem die naar Parijs ging,  gezongen en we hebben het op de treinreis heen, de hele feestavond en de volgende dagen bij hem thuis (hij had een hele zooi broers die dachten dat ik niet tegen plagen kon, maar van een koude kermis thuiskwamen) met hun hele gezin steeds maar weer aanhieven. Het is geen top2000 liedje, maar wel de moeite van het aanhalen waard.


We verloren kontakt, zagen elkaar een paar jaar later tijdens kamperen op Terschelling ( met onze beide nieuwe partners) terug en ik heb er gewoon hartstikke leuke herinneringen aan. Onbezorgd en speels waren we.

2 opmerkingen:

  1. Waarschijnlijk heb je die kunstwerkjes niet meer. Wat zou dat mooi zijn om die nu nog eens te bekijken. groeten Izerina

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Zalig om aan terug te denken bij het horen van dit nummer.

    BeantwoordenVerwijderen