maandag 15 oktober 2012

Onbegrip

Een vriendin wees me erop dat mensen met beperkingen en/of ernstige ziekten die opgewekt en niet slachtofferig in het leven staan,  een vreemde, vaak negatieve reaktie kunnen oproepen, omdat ze niet in de geijkte hokjes passen. Daar zit zeker een kern van waarheid in.  Een gipsbeen ontmoet meer begrip, dat lijkt duidelijk en is te plaatsen.
Cherry-Fizz, die aan een verkeerd zelfbeeld (BDD) lijdt, krijgt commentaar omdat ze zichzelf vaak fotografeert en die prachtige kiekjes op haar blog plaatst, dat is toch niks voor een onzeker mens? O, nee? Hoe weet je dat? Zie jij hoe zij uit tientallen foto's die ene kiest die er volgens haar nog net mee doorgaat, terwijl de rest in onze ogen ook geweldig is?
Als ik lachend in mijn scoot in de super boodschappen doe, hoe weet je dan zo zeker dat het prima met me gaat? Veel gedrag is vooral levensstrategie. Als ik lach, krijg ik minder meelijdende vragen, maar praten mensen graag met me en lachen ze terug, wat een prettiger plaatje is.  Gelukkig ben ik een levensgenotteraarster, ik kan van heel simpele zaken oprecht genieten en zie altijd de zon ergens doorheen schijnen. Maar dat wil niet zeggen dat alles me komt aanwaaien of dat ik geen sombere momenten met pijn en narigheden en verdriet ken. Het enige wat ik vrijwel de deur heb kunnen uitgooien is angst, want het dient weinig.
Het geeft een mens meer te dragen dan er al is en komt er rottigheid op je pad, kun je je er toch nooit echt op voorbereiden, je moet het toch leven. Dan maar recht erop af als het moet.
Als je de meest bedreigende ziekte al hebt gekregen en ondanks alle zwarte scenario's nog steeds leeft, wat voor ergs kan er dan eigenlijk nog gebeuren? Erger dan je al meemaakt?
Ik heb gemerkt dat een mens heel plooibaar kan zijn en veel kan verdragen als het echt moet, dus vertrouw ik op mijn eigen vermogen tot een leven dat vrij optimaal gebruik maakt van de mogelijkheden die er zijn. Wat ik nu niet kan overzien, komt misschien nooit of blijkt behapbaar te zijn als het daar is. Dus zorgen maken daarom is niet handig. En een goede arts hebben en eventueel euthanasie kunnen  toepassen als het echt niet meer te dragen blijk,t geeft ook rust.
Maar denk niet dat je weet hoe de ander zich voelt of wat er exact aan de hand is. Je kunt nooit in andermans hoofd kijken of in zijn moccasins lopen.  Dus (ver-)oordeel niet te snel.

9 opmerkingen:

  1. Goede raad, maar je hebt nu eenmaal mensen die het niet kunnen laten om te oordelen. ;o(

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik ervaar ook,dat ik niet altijd een ander goed aanvoel.Juist bij een emotie,die ik zelf niet in die hevigheid heb ervaren ,is het meeleven eigenlijk voornamelijk theoretisch.Juist ook door die eigen beperking oordeel ik niet snel.Groeten Izerina

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Steeds vergeet ik je nieuwe blog-uiterlijk te complimenteren. Wat mooi en rustig. Alleen de rode letters zijn voor mijn ogen wat fel.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Mooi stukje, en herkenbaar voor mij.
    En wat een prachtig woord: levensgenotteraarster. Daar kan ik nu van genieten, van zo'n woord dat ik niet kende en dat mijn tong doet breken en tegelijk heel vrolijk maakt. Dank!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Er is een gezegde: je krijgt nooit meer dan je kunt dragen. Eerlijk gezegd kan ik me bij heel veel situaties niet voorstellen dat ik het kan dragen omdat het me zo afgrijselijk lijkt (ik leef nog wel degelijk met angst, zeker nu veel mensen in mijn omgeving ziek zijn of dood gaan). Toch geeft dat gezegde dan ook wel weer rust. Wat je zegt: als het moet, dan leef je het.

    Maar als jij je op een dag niet prettig voelt he, en je blijft toch lachen, kost je dat dan niet ongelofelijk veel energie? Lach dan voor jezelf of voor de ander?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Nee, huilen en zwart kijken kost meer energie, de lach doe ik vooral voor mijzelf, als ik per ongeluk in een etalageruit kijk, schrik ik niet zo. Lachen geeft meer ontspanning in je gezicht en dus uiteindelijk ook in je hoofd.Dat wil niet zeggen dat ik nooit mopper of zo, maar zie mezelf dan als het ware van een afstand en moet dan om mijn eigen theaterstuk lachen. Een beetje als Brigitte Kaandorp met : ik heb een heeeeel moeilijk leven......

      Verwijderen
    2. Haha, op die manier. Je hebt wel een goed punt ja.

      Verwijderen
  6. Een prachtig stukje en oh zo waar.
    Ik heb een collega die heel zwaar op de hand is. Ze werkt drie dagen in de week en klaagt steen en been over haar korte weekend en over dat het weer maandag is. Ongelooflijk gewoon, eerst dacht ik nog dat ze het sarcastisch bedoelde, maar ze is bloedserieus.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Mooi geschreven, en zo herkenbaar....

    BeantwoordenVerwijderen