zondag 14 oktober 2012

GTST

van het www
Er bestaat een blog,  Goede Tieten, Slechte Tieten van ene Jeanette dat ik gisteren ontdekte. He verslag van een 49-jarige vrouw met borstkanker, die vanaf 2011 de ontdekking en behandeling ervan beschrijft. Ik las het in zijn geheel en maakte meteen een reis door een geschiedenis die grotendeels de mijne is. Zij legt onder andere uit dat borstkanker die al in de lymfeklieren zit, eigenlijk al uitgezaaid is en dus ongeneeslijk. Het kan door medicatie lang in  een microuitzaaistadium blijven hangen, maar het  is vrijwel zeker dat het ergens in je lichaam gaat opduiken, alleen niet waar en wanneer. Het is ook duidelijk dat je daarvan niet meer kunt genezen. Eenmaal uitgezaaid kan men hooguit wat levensverlengende dingen proberen, maar  bij waarneembare uitzaaiingen is het laatste hoofdstuk aangebroken.
Door o.a. Pink Ribbon en de heldhaftige verhalen van sterren die hun kanker overwonnen hebben.. denken mensen dat borstkanker "goed "te genezen is tegenwoordig, dat je altijd kunt genezen enzovoort.
 Ze vragen of je nu "schoon "bent en geloven je niet als je zegt dat je nog steeds kanker hebt. Betichten je soms zelfs van negatieve gedachten of een zwarte levensinstelling. Dat doet zeer, meer zeer dan hetgeen je toch al meemaakt. Ook mij is dat overkomen en overkomt me nog.
Ik ben dolblij met het leven en accepteer de rafels die eraan zijn gekomen zonder al te veel zelfmedelijden, maar het onbegrip is ingrijpender. Het gebeurde mij zelfs bij de speciale kanker-fysio-cursus Herstel en Balans.  En dat is echt wreed.
Bedankt Jeanette, dat je dit zo goed hebt verwoord, het steunt mij omdat ik daar moeilijker mee omga dan met de andere realiteiten van deze nare ziekte.
Nee, het leven wordt nooit meer zoals het was; je bent lichamelijk en geestelijk een getekend mens. Je lichaam laat je op veel punten in de steek, beschadigd als het is door alles wat het moest verduren, en is nooit meer als betrouwbaar te beschouwen. Het leven met kanker vertoont veel hobbels die lastig te nemen zijn , maar o wat is het mooi en kostbaar en kwetsbaar. De medemens kan echter de grootste hobbel zijn om te nemen en dat verdienen we niet.

5 opmerkingen:

  1. Je draagt het altijd mee, al dan niet als lidteken.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat weet jij te genieten van je je gegeven tijd. Daar leer ik van. groeten Izerina

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Je stuk ontroerd me. Het doet me denken aan mijn tante die op 59-jarige leeftijd is overleden, in 2011, aan de gevolgen van kanker. O.a. had ze borstkanker. Ze had altijd zo'n positieve instelling en enorme levensdrang, maar ook had ze geregeld de momenten dat het zo moeilijk te accepteren was.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Herkenbaar. Ik heb Jeanettes verhalen nu ook gelezen. Ze heeft de dingen knap verwoord.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Bedankt Vlasje dat ook jij dit zo goed verwoordt. Ontroerend en leerzaam. Jij,alle kankerpatienten en eigenlijk iedereen verdienen begrip en geen oordeel. Blijf schrijven, blijf bloggen!

    BeantwoordenVerwijderen