maandag 10 september 2012

Zwarte gaten, werkverschaffing en duurzame alternatieven

van het www
Nu de verkiezingen snel naderen en de politieke spreekkoren in hevigheid toenemen, inclusief het besmeren van andermans ramen, gaat er in mijn gedachten heel wat om.
Nee ik heet geen Ein- of Wittchenstein, ik ben geen economisch genie of vernieuwend denker, maar zelfs ik snap een aantal dingen;
Het huidige politieke bestel is op sterven na dood, het haalt weinig uit, mensen geloven er niet meer in en de politici zelf waarschijnlijk ook niet echt. De ware machten zijn de grote  economische machten, dus de industrie en de banken en de politiek danst naar hun pijpen. Waarom kunnen deze geldbaronnen zo machtig worden? Omdat we ze geloven in al hun loze beloften (nog witter, nog beter voor uw hart en bloedvaten, nog groter rendement) en ons als slaven opstellen. Waarom doen we dat? De meeste mensen hebben veel dingen waarmee ze onvrede hebben hun leven; hun gezondheid, hun huwelijk, gezondheid en gezin, hun status, zelfbeeld, werk enzovoort. De oorsprong daarvan ligt vaak in jeugd en inprenting door anderen. We hebben allemaal het vermogen om te denken en zelfstandig deze zogenaamde vaststaande zaken op hun waarheidsgehalte te onderzoeken. Het meeste blijkt dus een geschapen beeld rte zijn; door onszelf of overgenomen van anderen. Door de onvrede weg te nemen of in te zien waaruit deze voortkomt en in twijfel te durven trekken, kunnen we de zwarte gaten in onszelf dempen. Gaten die we voorheen dachten te dichten door er materie, geld, gekochte status in te storten. Gaten die we dus volgooien met beloften van fabrikanten (door deze haargel ben je geen oen meer, door deze deo lopen vrouwen als hondjes achter je aan, door je glanzende haar ben je een tevreden en vervuld mens, als je meer verdient dan de buurman ben je dus meer waard), het geen dus niet werkt, waardoor er nog meer zooi in moet en we een veel industrie (en de knip van de directeuren) in stand houden en spekken en stimuleren om met nog meer onzinprodukten te komen. Een zichzelf in stand houdend systeem. We moeten werken voor grote bazen om geld te verdienen om de spullen te kopen die de fabrieken maken en uiteindelijk wordt er maar één iemand beter van; de directeuren. Die op hun beurt aan de touwtjes trekken in de politiek en er alles aan gelegen is om het zo maar te laten duren. Af en toe wordt er een ballon doorgeprikt (DSB, de hypotheekbergen) en dat zorgt er hooguit voor, dat elders weer een ballon wordt toegevoegd, die we gezamelijk helpen opblazen.
Wij worden er niet echt beter van; onze zwarte gaten worden eerder groter dan kleiner, de onvrede groeit en de politici weten zelf ook niet meer welke ballonnen ze in hun hand houden en welke het ruime sop hebben gekozen.
Hoe kunnen we dit veranderen? Niet iedereen is zomaar "verlicht", maar als je de mechanismes snapt en bereid bent jezelf voortdurend vragen te stellen, gaat er beslist iets veranderen.
Geen vertrouwen meer in het bestel wil nog niet zeggen dat de oplossing om de hoek ligt, je komt er niet mee om je oproepkaart te verscheuren (sorry, Occupy). Ik stem deze keer op een buitenstaanderspartij (Partij voor de dieren) niet omdat die het zal oplossen, maar hopelijk wel een hoop gezonde strijdlust en kritiek kan inbrengen.
Ik denk dat we in de toekomst de zaken meer in eigen hand moeten nemen, woon- en werkgroepen vormen, zelfbedruipende kernen bouwen, eigen economische systemen (LETS is een prima voorbeeld)bedenken en dingen vooral samen doen met duurzaamheid als criterium. Bv niet iedereen een eigen grasmaaier, wasmachine, boormachine etc maar depots waarin we dat samen brengen, uitlenen en onderhouden, waarbij meteen een (deeltijd)baan ontstaat. Gezamenlijke volkstuinen met een oogstdepot waarin iedereen tevelen kan brengen die gezamenlijk worden ingemaakt/gevroren/ gedroogd en eerlijk verdeeld worden.  Als we inzien dat we niet voor ons geluk afhankelijk zijn van spullen, dat ons basisbestaan een recht is, waar je gezamenlijk aan werkt, dan is tevredenheid niet meer zo schaars, als we nu in alle overvloed
zien.
 I know that I'm a dreamer.......

8 opmerkingen:

  1. En toch wil ik geloven,dat hier en daar groepen mensen delen van jouw droom al uitvoeren. Groeten Izerina

    BeantwoordenVerwijderen
  2. we zijn grotendeels waar we nu zijn, doordat we alsmaar meer en groter en beter wilden en dan gebruik ik het woord we zeer ruim. ik ben me steeds meer bewust van het feit dat ik niet meer bij die grote groep mensen wil horen die steeds meer willen en daardoor ook steeds meer moeten , ik wil terug naar minder willen en ook minder moeten, dat kan natuurlijk niet voor de volle 100%, er zijn nu eenmaal dingen waar niet onderuit kunnen, maar wat mogelijk is zal ik zeer zeker proberen, dus minder vlees eten, minder energie en water gebruiken, minder consumeren en meer consuminderen en zoveel mogelijk 2e hands kopen. al dat minderen geeft mij meer vrijheid hoe gek mensen dat ook vinden klinken als ik ze het uitleg.en ook al gaat niet iedereen dit doen , alle kleine beetjes helpen en wie weet worden we van dromers wel doeners.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik vrees ervoor dat je dromen een utopie zijn en zullen blijven aangezien de overgrote meerderheid van de mensen niet dezelfde visie heeft over consumeren en consuminderen. Ik denk dat de groep consuminderaars altijd 'witte raven' zullen blijven. Wij voelen ons, als koppel, goed bij het consuminderen wat anderen er ook van vinden en dat goede gevoel is het voornaamste. Begin bij jezelf.....

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Mooi geschreven! En zo waar. Sinds het begin van de indstriele revolutie hebben we op een paar dipjes na alleen maar groeiende welvaart gekend. Prachtig, maar het overgrote deel van de welvaart na WOII is redelijk nutteloos gebleken. Natuurlijk is de goede hygiene, gezondheidszorg en woningbouw echt super en mag je in je handen knijpen dat je bij de lucky few hoort voor wie dit is weggelegd. Maar moeten we allemaal nog harder rijden, nog meer rommel kopen, nog mooiere huizen, duurdere kleren en bewerkter voedsel met alle schadelijke gevolgen voor onszelf en zeker onze kinderen?

    Ik geloof de Erik Meckings, Nouriel Roubini's en Willem Middelkoops die zeggen dat we nooit op de oude manier uit deze crisis komen, dus door meer te consumeren. Krijg wel het idee dat steeds meer mensen dit onderschrijven. Langzaamaan hoor je wel meer dat mensen zelf kippen houden, moestuintjes aanleggen, van hun schulden afwillen en bewust eenvoudiger gaan leven.... En dan word ik weer blij als ik dat lees. We hebben de Shell's van deze wereld -nog- wel nodig, maar minder dan we denken.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ach je, ik droom met je mee.

    Ik denk wel dat er steeds meer mensen zijn die inzien dat consumeren niet de oplossing is.

    Voor veel mensen is het ook nog best moeilijk om omteschakelen want begin maar is met een moestuintje als je er geen verstand van heb, zo hier en daar hoor ik wel dat mensen het proberen maar dat het toch niet zo makkelijk van de grond komt. Ik denk dat een hoop kennis daarover bij veel mensen verloren is gegaan. Neem nou bv breien hoeveel mensen van 30 kunnen nog breien? Dat zijn er echt niet zoveel.

    Ik hoop echt dat iedereen is in gaat zien dat meer en betere spullen niet nodig zijn om gelukkig te kunnen zijn.

    Groetjes Dreadlocks

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Zo! Dat is stof tot nadenken. Nog altijd heb ik het naieve idee dat mensen om hun idealen de politiek ingaan. Na verloop van tijd worden ze van idealist opportunist, al zullen ze het zelf ontkennen. Macht en geld (gaan vaak samen) halen vaak het slechtste in mensen naar boven, helaas. Oppervlakkigheid voert in de samenleving de boventoon, lijkt het. Toch ben ik een onverwoestbaar optimist. Mensen zoals jij en de reageerders op jouw stuk bewijzen dat idealisten de moed nooit opgeven.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Het alternatief dat je schetst, spreekt me erg aan!

    BeantwoordenVerwijderen