donderdag 2 augustus 2012

Recensie

Gister sloeg ik het boek Een tevreden leven van Helen en Scott Nearing dicht.
van het www
Het gegeven is interessant, een  Amerikaans echtpaar dat door hun linkse sympathieën eind jaren twintig van de vorige eeuw werkloos wordt en besluit zich af te keren van de maatschappij.
Ze gaan zelfvoorzienend leven op een oude boerderij  in Vermont en vanaf 1954 in Maine.
Het is wel een taai boek, zonder veel humor geschreven. Er zijn ellenlange uitwijdingen over bouwen, kelders, aanleg van wegen en maken van kassen. Ook het opzetten van een moestuin en het maken van compost krijgt ruim aandacht.  Maar ik heb een paar opmerkingen; hun situatie in Amerika is niet te vertalen naar Europese situaties en ook hun vrij mddeleeuwse methodes zijn weinig toepasbaar als je geen tientallen jaren erin kunt steken. De technische beschrijvingen zijn zonder illustraties niet makkelijk te gebruiken en dat ze alles met veel hulp van vrijwilligers op hebben kunnen zetten, kan ook niet iedereen nadoen. Hun etenswijze is spartaans ( 's morgens fruit, 's middags soep, graan en  rauwe groenten, 's avonds voornamelijk groenten.) voor mensen die zo hard werken. Hun ideeën zijn tamelijk rigide  en hieruit blijkt dat hun voorgeschiedenis met theosofische en antroposofische invloeden een vrij grote rol speelt. Voor hen, zeer gezonde mensen, met kennelijk wat geld en veel educatie, achter de hand, wel. Hij werd 100 en zij 91 jaar oud. Maar niet één op één te vertalen voor de meeste mensen.
Deel 1 speelt in Vermont, waar ze bijverdienen met de ahornstroopfabricage, in deel 2 zit veel herhaling van deel 1 alleen verbouwen ze nu bosbessen als economische versterking.
Alles heel bewonderingswaardig en het klinkt wel aantrekkelijk, maar ondanks dat ze uitgaan van een 4:4:4 tijdverdeling van werk voor de zelfvoorziening; werk dat arbeidsgeralateerd is (lezingen, boeken schrijven); en  4 uur voor ontspanning ben ik bang dat het neerkomt op 12 uur hard werken per dag, wat ook niet iedereen kan opbrengen.
De omstandigheden van een vrij koud klimaat waarin maar een maand of 4 getuinierd kan worden wegens te koude periodes daarbuiten en het hebben van een enorm perceel voor onze normen, niet vergelijkbaar met hier, maakt dat zij qua brandstof en bouwmaterialen en watervoorziening inderdaad redelijk zelfvoorzienend kunnen leven, maar dat zal hier vrijwel nooit kunnen.
Het boek viel me dus wat tegen. Droog en technisch en geheel vanuit hun theorie geschreven, over de personen zelf kom je niet zoveel te weten behalve wat idealistische, vrij communistische ideeën, en het is gedateerd. Aardig en een leuke blik op het midden van de vorige eeuw. Toch wel inspirerend voor mensen die overwegen meer aan zelfvoorziening te doen, maar daar zijn handiger boeken voor.

6 opmerkingen:

  1. Dank voor het verslag. Dit boek kan ik dus schrappen. ;o)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik heb het boek al 3 keer in mijn handen gehad in de bieb, maar door de manier van schrijven twijfelde ik telkens of ik het wel mee zou nemen. Na jouw recensie denk ik dat ik mijn tijd beter ergens anders aan kan besteden. Het onderwerp spreekt me wel aan maar ik vind het ook wel prettig als een boek een beetje leesbaar is.
    Dank voor je boekverslag!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Grappig,hoe ieder op eigen wijze een boek leest. Ik ben het helemaal eens met je verhaal. En toch heb ik met plezier en vooral bewondering zitten lezen. Wetend,dat ik van zijn levensdagen nooit in zo'n regiem had kunnen en willen leven. Hun sla kweken in de winter sprak me erg aan.Groeten Izerina

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik wou t ook lezen maar nu ga ik twijfelen. Taaie kost zonder humor, ik weet het niet....

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Bedankt voor deze review! Het boek klinkt inhoudelijk interessant, maar als het zonder humor geschreven is, klinkt het minder aantrekkelijk! Goede info dus.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ook bedankt voor deze recencie. 't Is me nu duidelijk, hoef het niet meer te lezen!
    Groet

    BeantwoordenVerwijderen