maandag 18 juni 2012

Levenskunstenaars

van het www
Als ik aan mijn kinderjaren denk, zie ik drie mensen voor me die een enorme indruk hebben achtergelaten. Als eerste tante Anna,  de oudste tante van vaderskant van mijn vader. Zoals vroeger de gewoonte was, bleef een van de dochters thuis om te helpen met het groeiende gezin (een nest van negen, maar ook vele miskramen, dus het zouden er het dubbele aantal geweest kunnen zijn) en later, bleef deze, ouwe vrijster geworden dochter  over om voor de oudere vader en moeder te zorgen. Dat was dus tante Anna, die nog in het huisje van mijn overgrootouders was blijven wonen, compleet met bedstedes en een plee in de tuin.
Het was een lief mens, en een wijze vrouw, ze had armoe (er was nog geen bijstand) en kreeg van een ieder wat toegestopt. Toch zag ze altijd kans een kastplank vol met koek en snoep erop na te houden en ze wist feilloos wie van allerhande hield of van boterbabbelaars of bitterkoekjes. ook onthield ze ieders verjaardag, welke school welke klas, heel knap. want er waren heel wat neven en nichten met hun kroost.  Elke zondag werd ze bij het gezin van een van haar broers of zussen uitgenodigd om te komen eten. De een had het arm, de ander goed, maar nooit zou ze iets vertellen over het reilen en zeilen van het ene gezin tegen een ander. Als men vroeg; en wat heb je vorig weekend gegeten?, zei ze heel diplomatiek.; dat weet ik niet meer, maar het was erg lekker.
De tweede was oom Wim uit Amsterdam, een oom van mijn vader van moeders kant. Hij was getrouwd met tante Ida en beiden werden op latere leeftijd ziek en aan bed gebonden. Hun zoon en dochter, die nooit getrouwd waren, zorgden jarenlang voor ze. Tante Ida heb ik niet meer bewust gekend, maar oom Wim wel. De man was zo kromgegroied door een heel pijnlijke vorm van reuma, dat hij niet eens een hand meer kon geven. Ik was zijn lievelingsachternichtje, want op dezelfde dag geboren. Ik vond hem ook geweldig. Hij lag in het grachtenhuis hartje Amsterdam op de derde etage in bed en zag alleen de toppen van de bomen en het perzisch tapijt op de vloer. Daar kon hij zich uren, dagen, maanden  mee vermaken. De bomen vertelden hem over de seizoenen en de vogels en het weer en het kleed vertoonde met zijn ingewikkelde patronen voor hem een soort droomstad, waar hij van alles bij kon verzinnen. Ik kwam er graag, al was het moment dat hij door zijn dochter gedraaid werd en zijn kermen tot drie kamers ver duidelijk te horen was, heel naar. Dat hij even later lachte naar mij was voor mij een wonder.
De derde was geen familie maar een vrouw waar mijn moeder vaak over huis kwam om wat te helpen. Ook deze vrouw, verzorgd door haar man, was al jaren ziek, uitgezaaide kanker, die bulten als duiveneieren op haar hoofd had gecreëerd. Als kind verzorgde ik een poosje de tuin, waar zij op uitkeek. Ze was altijd opgewekt, nooit een klacht en ze bleef verlangen naar het volgende in het leven; het voorjaar, de zon, een verjaardag, een feestdag en zo bleef ze de dood steeds voor zich uitschuiven.

Ze hebben mijn kijk op het leven erg bepaald, ik ben ze nog dankbaar voor hun voorleven van hoe het ook kan.

6 opmerkingen:

  1. Ik ben ook dankbaar voor de lessen die ik gekregen heb. Maar volgens mij is het ook een kunst (en dus knap van jou) om deze lessen te herkennen...
    Gr,
    Julia

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat een bijzondere mensen. Je had gerust een heel logje per persoon mogen schrijven. Dat verdienen ze.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat fijn dat je deze mensen gekend hebt en ze zo'n inspiratiebron voor je zijn geweest.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Over iemands kijk op het leven zit ik ook wel eens te filosoferen. En denk,dat het deels genetisch bepaald is. Als jij dan ook nog zulke mensen in je jeugd kent,heb je het dubbel op. Groeten Izerina

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wat kan je goed observeren en lekker schrijven. Bundelen dit soort mooie stukjes en uitgeven!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Wat een rust en tevredenheid straalt dit logje uit. Dank je! Je maakt de wereld mooier door het delen van deze herinneringen!

    Groet Kopka

    BeantwoordenVerwijderen