dinsdag 3 april 2012

Meer (h)eerlijk leven

Van het www
Het is  over het algemeen niet zo dat ik boeken lees en ze pas later kan plaatsen, want dan komen ze niet echt binnen. Het is meer zo dat bepaalde dingen op de goede tijd een aanvulling vormen op mijn eigen gedachtentocht.  Soms een boek, een film, een documentaire of een woord , een gedachte van een ander of een quote. Het maakt niet uit, maar soms komt het als een puzzelstukje dat net nodig was om het plaatje duidelijker te maken.
Sommige boeken las ik vroeger en vond het niets, en nu pas kan ik ze plaatsen en waarderen of omgekeerd; sommige boeken of gedachtegangen vond ik vroeger geweldig en nu prik ik er zo doorheen.
Eigenlijk kleed ik het steeds verder uit. Wat me vroeger imponeerde, maakt nu vaak weinig of geen indruk meer, blijkt humbug,  terwijl een simpele spreuk soms opeens een grote kring in mijn vijver veroorzaakt. En zoals men in Zen zegt; pas als de modder weer is gaan liggen is het water helder genoeg om op de bodem te zien.
Het leuke is, dat hoe weetgierig ik ook ben en hoeveel ik lees en probeer te begrijpen, des te meer ik nederig wordt van al hetgeen dat te groot of te ingewikkeld is om te begrijpen en hoe mooi dat dat is. Het niet-weten en daar blij mee kunnen zijn is een grote verworvenheid.

Dat is vooral begonnen nadat ik een soort doodvonnis kreeg, een jaar of zeven geleden. Kanker en niet geneesbaar. BAM, die komt binnen, maar al heel snel was het geland ook en een soort vreemde levensgezel geworden, waar ik niet slechter van werd. Ok, lichamelijk heb ik aardig wat ingeleverd, maar de statistieken ben ik nog steeds te snel af, en ik ervaar het leven zo rijk, juist in de aanwezigheid van de onzekerheid van de dood. Nee, ik weet niet wat er gebeurt als ik sterf, maar ik ben niet bang en het verlies van deze basisangst heeft het leven een stuk makkelijker gemaakt. Ik ervaar een lichtheid, die onbeschrijfbaar is. Het is goed; wat er ook gebeurt, het zal gebeuren zoals het moet gebeuren en deze onvermijdelijkheid is eerder geruststellend dan afschrikwekkend. Het onbekende land na de dood, als dat bestaat, jaagt me geen vrees aan. Als het er is, ben ik er klaar voor, als het er niet is, en het bewustzijn stopt echt definitief, is dat ook een mooi zwart bed waarin je valt.
Als we al niet kunnen overzien hoe het universum eruit ziet, hoe de kleinste deeltjes eruitzien en wat voor krachten er zijn, hoe kunnen we dan overzien hoe een multiversum eruit ziet, waarin vele universums in de vreemdste vormen en gedaanten naast elkaar bestaan, met onzichtbare deuren ertussen of niet, het is zo enorm dat niemand het zich echt kan voorstellen. Wat is de dood daarnaast als andere werkelijkheid dan die we levend kennen?
Het niet kunnen en zelfs willen weten van wat de werkelijkheid in totaliteit inhoudt, stelt me tevreden, het is te groots, ik zie alleen wat ik kan zien en dat zal niet voor niets zijn. Zo is het volgens mij ook met de dood, we zullen zien of niet zien, wat voor ons weggelegd is en zo is het prima. Dat geeft een groot gevoel van vrede, van blijheid, nederigheid en dankbaarheid.

5 opmerkingen:

  1. :) Fijn om te lezen. Als ik jou in het echt zou tegenkomen zal je echt een ongelofelijke rust uitstralen. Ik heb echt bewondering voor je levenshouding.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat fijn om de angst voor de dood kwijt te raken! Ik herken heel erg wat je schrijft over hoe sommige teksten op bepaalde momenten in je leven echt binnenkomen, en op andere momenten compleet nietszeggend zijn. Heel wonderlijk.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik herken je gedachten over sterven. En "denk"er nu ook zo over. Ik weet niet,hoe het me zal vergaan,als ik werkelijk met mijn sterven geconfronteerd wordt.Daarin ben jij wijzer. Groeten Izerina

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik heb ook vrede met de dood. Soms schrikken mensen daarvan. Ze denken dat je er zomaar even uit zal stappen.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik heb enorme bewondering voor jouw manier van denken en je blogjes hierover!

    BeantwoordenVerwijderen