donderdag 10 november 2011

De crisis deel 4

Toen Occupy in Amerika ontstond en zich razendsnel over alle continenten begon te verspreiden, huppelde mijn hart. Zou het toch mogelijk zijn om de wereld een betere plek te maken? Maar wat is dat Occupy nu eigenlijk en waar staat het voor.
Onder velen was onrust ontstaan, de aanslagen van 9/11 in Amerika leken een negatieve stroom op gang te brengen. Was er een gemeenschappelijke vijand? Wie waren WIJ eigenlijk en wat wilden voor de toekomst. Documentaire films als  zeitgeist en vele internetdiscussies begonnen de twijfel aan de werkzaamheid van ons westerse systeem te etaleren. Velen kregen het gevoel dat de macht bij het geld lag en diegenen die daar het meesten van hadden. Dat beleid vooral gericht was op het beschermen van hun belangen en dat het volk net genoeg kruimels toegeworpen kreeg om niet al te hard te morren. In Amerika brak een enorme recessie los, die enorme aantallen mensen hun baan kostte en daarmee hun huisvesting,  hun gezondheidsverzekering en hun eigenwaarde. Men werd langzaam wakker uit de Amerikaanse droom die vooral gebaseerd bleek op een geldluchtballon. Ook in Europa begonnen barsten in het economisch model te komen; schuldenlasten, de euro,  landen die failliet dreigden te gaan en leiders die met pleisters plakken de schade beperkt probeerden te houden. Geen heelmeesters die voorkwamen dat er stinkende wonden onder bleken te zitten.
En de burgers die zien dat de sociale verworvenheden, cultuur en natuur opeens als vijanden van de vooruitgang en de gezondheid van het systeem worden beschouwd. En de machteloosheid die je daarbij voelt, Het speelt over je hoofd heen, je staat erbij en kijkt ernaar.
Dan zijn er mensen die zeggen; DIT ACCEPTEREN WIJ NIET. Het moet anders kunnen, met al onze kennis en verworvenheden en mogelijkheden moet het anders kunnen, menselijker, minder gericht op het geld, maar op wat je met geld kunt bereiken, maar ook zonder geld. De menselijke maat moet terug. Ze gingen in tentjes zitten en lieten zien; we staan voor verandering. De boodschap kwam over; velen sloten zich aan. In Amerika zijn al grote demonstraties en marsen waaraan ook bv krasse senioren volop deelnemen. 
Aan de andere kant zijn er de overheden die onraad ruiken en hier en daar hard optreden tegen deze beweging.
Hoe werkt Occupy?
Het is een beweging , geen organisatie. Het is vooral de stem van de mensen die niet aan de macht zijn. Er is geen bestuur, geen programma, geen eisenpakket, geen vertegenwoordigers, geen leiders. Het is een golf, geen richting. Er nemen mensen deel van alle leeftijden en overtuigingen zowel politiek als anderzins.
Het is vooral de 99% onmachtigen die samenkomen om te laten zien dat ze het anders willen. Hoe anders? Men is er van overtuigd dat als je een grote groep mensen bijeen weet te brengen er zich vanzelf goede ideeën gaan uitkristalliseren en via een democratische manier vorm zullen krijgen. Het is ook een poel van mogelijkheden die bezig is zich te vormen. Natuurlijk zijn er de bekende demonstratietypes bij, de meelopers, de profiteurs, de sensatiezoekers, maar de algemene gedachten is dat het zichzelf uit zal selecteren. Het moet tijd en energie krijgen om verder te komen.
De diversiteit van de medestanders moet de kracht worden. En weet je, ik geloof erin!! Ik ben weer enthousiast, voel me gegrepen en begrepen. De wereld begint weer een plek te worden waar het leuk kan worden.

3 opmerkingen:

  1. Ik ga me er denk ik toch eens in verdiepen, wie weet is het eens niet iets dat weer overwaait!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Z'n groep kan het honderdste aap-effect teweegbrengen. Groeten Izerina

    BeantwoordenVerwijderen