woensdag 9 november 2011

De crisis, deel 3

De onverschilligheid van het materialistisch consumentisme en de toenemende macht van een paar superrijken en hun organisaties begon me steeds meer te benauwen. Het achteroverleunen van de meesten, dat eerder uitmondde in vijanddenken t.o.v. andersgelovigen,  andersdenkenden, andersgekleurden vond ik zelfs bedreigend. Ik kroop steeds meer in mijn schulp en besloot me op mijn eigen dagelijkse welzijn te richten en daarbij niet het effect van mijn handelen op anderen uit het oog te verliezen. Zoals velen nu doen, proberen in je persoonlijk leven goed te handelen en je verder maar niet te veel met de rest te bemoeien, het had geen zin, leek het.
Hoewel de jaren zestig veel goeds hadden gebracht; meer democartie, meer sexuele openheid, vrouwenrechten, emancipatie, bewustheid van milieuproblematiek, liefde voor de natuur en de leefomgeving, leek dat vergeten.
De jeugd was meer met gadgets, merkkleding en carriere bezig dan met de wereld in het geheel, op een paar uitzonderingen na, dus het lag stil.
Toen werd het voorjaar 2011 en brak de Arabische Lente uit. In vele landen ontstonden opstanden, het volk verenigde zich en begon de wrede en dictatoriale regimes te verwerpen. Met veel succes, en helaas niet zonder bloedvergieten. Het stof is daar nog lang niet neergedaald, maar ik voelde een enthousiasme in me ontwaken dat al lang in slaap was gesust. Het kon; de mensen konden zich verenigen om iets slechts weg te krijgen. De nieuwe media, Twitter, Facebook en internet in het algemeen bleken een prima middel om mensen met elkaar in contact te brengen, nieuws door te geven, de misstanden aan de wereld te laten zien. Hoera!!
En opeens waren er mensen in Amerika die op Wallstreet in een park gingen bivakkeren en onder de naam Occupy, hun stem lieten horen tegen de idiote economische ontwikkelingen. Daar raken hardwerkende mensen alles kwijt als gevolg van wanbeleid van banken en regering en het begon door te dringen dat er veel meer slachtoffers dan daders zijn. De kreet werd We are the 99%. En dat die macht kunnen uitoefenen en de 1% die het nu heeft kunnen verjagen of doordringen van het feit dat hun strapatsen niet meer worden getolereerd. Dat de gewone mens zijn stem kan laten horen. Occupy Wallstreet, Occupy everything. En het slaat over, van stad naar stad, van land naar land van continent naar continent. Eindelijk!!!

(wordt vervolgt)

4 opmerkingen:

  1. Vlasje ik hoop toch zo,dat je gelijk hebt. Maar ben een beetje bang,dat als de occupy beweging echt veranderingen laat beginnen,de egootjes weer om de hoek komen kijken.Groeten Izerina

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik hoop ook dat je gelijk hebt, maar om eerlijk te zijn heb ik het idee dat demonstraties tegenwoordig zoveel niet meer doen, of dat het in landen als NL altijd dezelfde mensen zijn die demonstreren, waardoor het effect ook wat minder is. Want laten we eerlijk zijn: zelfs als wij die 99% zijn, dan hebben we per persoon allemaal ook nog voldoende te verliezen om NIET onze nek uit te willen/durven steken.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Daar ben ik ook bang voor.
    Ik heb wel lopen twijfelen hoor... of ik ook m'n tentje zou pakken. Maar uiteindelijk is de hele sfeer zo, dat ik maar liever leer voor mijn tentamens, want anders geen papiertje omdat ik die langstudeerders-boete niet kan betalen. Zo zijn er vast veel mensen als ik, die wel willen, maar eigenlijk niet durven, omdat gelijk je hele toekomst er van af hangt wat je doet met je tijd.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Jij omschrijft het precies zoals ik het ook voel. Mensen laten zich geen oor meer aannaaien door dat ze overal met elkaar in contact kunnen treden en zien hoe het elders gaat. Dingen van ver weg komen dichtbij en kunnen inspireren.
    Dat vind ik het mooie van de wereld waar we nu in leven, hoe onzeker het ook allemaal is.

    BeantwoordenVerwijderen