dinsdag 5 juli 2011

Pa

Dezer dagen denk ik veel aan mijn vader. Pa Piet is al bijna dertig jaar dood, ik ben nu zelfs 4 jaar ouder, dan hij ooit is geworden, maar mijn vader en ik, we waren zielverwanten. We hadden in heel veel dingen dezelfde smaak, ik heb oneindig veel van hem geleerd en we waren zeer verknocht aan elkaar, al konden we ook donderende ruzies hebben. Van mijn vader heb ik de liefde voor het schaatsen en het wielrennen overgenomen. Toen hij nog leefde snapte ik zijn passie voor de Tour niet. Al die lui die een paar duizend kilometer door een land rijden en dan zeuren over een paar minuten of seconden winst of verlies. De zomer dat hij overleed, was ik behoorlijk van slag. Veel drong niet door in deze cocon van gigantisch verlies, dus ik heb niets ervaren van de stralende zomer die het moet zijn geweest. Om de tijd te doden en als een soort eerbetoon aan mijn pa, ging ik naar de Tour kijken en begreep er weinig van. Pas in het tweede jaar kwamen de ploegentactiek, de puntensystemen, de knechtenrol, de aanvalstechnieken voor mij in een duidelijk licht te staan en daardoor begon die magische Tour pas echt te leven. Nog steeds kijk ik naar de Tour en altijd is er mijn vader die op mijn schouder meekijkt En dat voelt nog steeds heel fijn.

4 opmerkingen:

  1. Nu begrijp ik je beter. Bedankt voor de uitleg. Ga lekker genieten met pa Piet op je schouder.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dat maakt het tour-kijken voor jou bijzonder.IK heb dat met het invullen van de belastigformulieren. Mooi he,weg is niet echt weg maar anders aanwezig. Groeten Izerina

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Zover van mekaar en in 't beleven van een wielerronde zo dichtbij elkaar,
    Mooi verwoord, Vlasje

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik herken dat, maar dan met mijn moeder. Dingen waar zij vroeger van hield, doe ik nu ook met plezier. En ik denk soms nog steeds dat ze meekijkt over mijn schouder.

    BeantwoordenVerwijderen