zondag 10 juli 2011

gedachten

Er zijn vele blogs over bezuinigen, groen(er) leven, consuminderen, zero waste, allemaal onderwerpen die verwant zijn en me na aan het hart liggen. Maar ik heb steeds het gevoel dat het  puntjes van de taart zijn. , dat de taart zelf veel groter is. We kijken naar onszelf en onze portemonnee, naar onze gezondheid, naar ons leefpatroon, maar we zijn slechts stofjes in de kosmos (stardust). In de wereld zijn we ook maar onbetekenende individuen. De mensheid is slechts een paar seconde op de tijdschaal van onze planeet, onze planeet een minionderdeeltje van een sterrenstelsel en slechts een onzichtbaar klein deel van het onmetelijke van de hele cosmos.
We kijken bv hier in het westen al nauwelijks naar de rest van de wereld, dat er honderden kinderen per dag sterven aan ondervoeding, ziektes, oorlog en slecht drinkwater, we weten het vaag, maar realiseren het ons niet. Laat staan dat we er aktief iets mee doen. Ja we besparen, maar kopen daar een huis of een pensioen of een grote reis van. We leven groen, maar slechts zo ver als ons redelijk goed af gaat, en er zijn maar een paar procent mensen die hier bewust mee bezig zijn op wat grotere schaal. Want we willen wel graag een auto, een (vlieg-)vakantie, volop eten en drinken, mooie sieraden, kleding, en andere relatieve luxe. Consuminderen, maar wel elke dag koek bij de thee en een wijntje bij het eten, mooie huisinrichting en meedoen met trends.
Zero waste, maar hoe dingen worden geproduceerd, hoeveel benzine wordt verstookt om ze hier te krijgen, wat er gebeurt met ons afval als maatschappij, wat doen we daaraan?
Ik zeg niet dat al onze goeie ideeen en idealen en pogingen om dingen beter te doen, weggegooide moeite zijn, maar het moet meer kunnen zijn dan  het nu is. Hoeveel van jullie zijn lid van een Milieuorganisatie, een Natuurclub, een politieke partij, een Organisatie als Amnesty of Greenpeace?
Hoeveel van jullie zijn er aktief in?
Dit is geen aanval, dit is een gedachtegang die zeer zeker ook mijzelf betreft; vroeger was ik lid van de PSP en er aktief in. Ook in diverse andere organisatie stak ik tijd en geld. Het vertrouwen in de huidige politiek is bij mij flink gedaald. Als ik lees dat Directeuren van grote clubs als Het Rode Kruis en Amnesty teveel verdienen of met dikke gouden handdrukken weggaan, weet ik het ook niet meer. Mijn gezondheid verhindert me erg aktief bezig te kunnen zijn, maar o, o, wat voel ik me vaak machteloos en tekort schieten. Hebben jullie dat niet? Of zijn we alleen maar bezig ons geweten te sussen door hier en daar een lege vuilnisbak of een eigen moestuin? Soms ben ik erg vertwijfeld, en pessimistisch over de toekomst van de wereld en de mensheid.

3 opmerkingen:

  1. Die twijfel of geld via een goed doel wel goed terecht komt,heb ik ook regelmatig.Toch blijf ik geven. Aan doelen of mensen vlak bij,die het kunnen gebruiken. Het voelt niet als geven,maar als overvloed delen,
    Net als jij kan ik geen vrijwilligerswerk doen.Maar hopelijk zijn onze gedachten positieve bijdragen aan het energetisch www.
    Ik snap wel,dat daar minder over geblogd wordt.Ik heb het bijbels gevoel "laat uw linkerhand niet weten,wat uw rechter doet"(of iets in die geest). Dan praat je daar niet over.Groeten Izerina

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik snap wat je bedoeld.
    Ik ben alleen van het positieve en denk altijd vele korrels zand vormen samen de Sahara. Samen doen we toch meer dan als je het allemaal niet doet?
    En mocht het je geruststellen (grapje), ik ben actief bij een groene organisatie en bij een niet-groene politieke partij geweest, maar blog er bewust niet over. Ik kon niet goed verklaren waarom niet, ik doe het gewoon niet. Maar Izerina legt precies de vinger op de juiste plek met "Laat uw linkerhand niet weten, wat uw rechter doet".
    Niet pessimistisch zijn, de dingen komen zoals ze komen. En er is meer dan het oog in eerste instantie waarneemt.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat jij nu schrijft herken ik wel hoor. Maar velen van ons leven in een gezin, we kunnen niet alleen voor onszelf kiezen. Tenminste, ik niet. Mijn man wil vleeswaren op zijn brood, met de auto weg, spullen kopen in plastic enz. Mijn dochter gebruikt haarlak (gruwel)en eet snoep met kleurstoffen. Toch hou ik van ze, en maken ze deel uit van mijn leven. Ik was lid van de bont voor dieren, WNF en greenpeace. Nu niet meer, ik heb mijn bedenkingen over wat er met het geld gebeurt. Mijn man zegt altijd: je kunt niet het leed van de hele wereld op je schouders nemen en dat doe ik ook maar niet want mijn schouders doen al zeer genoeg. Maar het knaagt ook aan mij en soms heb ik zin om heel erg te mopperen op alles en iedereen maar daar krijg ik alleen maar een slecht humeur van. Helaas draait alles om geld en macht in de wereld en daar word je gewoon verdrietig van.

    BeantwoordenVerwijderen