donderdag 31 maart 2011

oude boosheid

Hoewel ik dagen heb dat ik bijna zweef van blijdschap en dankbaarheid, zijn er ook de mindere momenten. Ik realiseerde me vanmorgen dat er al twee weken een negatief wolkje met me meedreef. De kunst is dan om te herkennen en erkennen. In dit geval was het oude boosheid over een vermeende vriendin die me ooit een rotstreek leverde. Omdat ik vernam dat ze nu andere mensen het leven zuur probeert te maken, borrelde het in mij. Vanmorgen in bed en bad (ja dat zijn prima momenten voor zoiets) ben ik eens in mijn hoofd en hart gaan graven. Ik ben boos, ja, maar eigenlijk vooral op mijzelf, dat ik me zolang een rad voor ogen liet draaien en niet echt doorhad (of wilde hebben) hoe negatief zij bezig was. Het was een harde les. Dat zij nu andermans leven probeert te verzieken, is niet mijn probleem. Ik kan dat niet voorkomen. Dat het mij nu ter ore kwam, is toeval. Het enige wat ik kan doen, is de negatieve gevoelens loslaten en mijn leven volgens mijn eigen ethiek verder leven. Met haar moet ik eigenlijk medelijden hebben, want wat een triest leven als je drijft op het zuur maken van andermans leven. Dat lukt nog niet helemaal...... Maar mijn zwarte wolkje drijft langzaam weg.

8 opmerkingen:

  1. Misschien was het toeval,dat je dit verhaal juist hoorde. Om je eigen verborgen gevoel te zien en los te laten. Groeten Izerina

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik vind het knap hoe je hier bij stilstaat en ook hoe je ermee omgaat. Het zal een naar gevoel zijn als je zoiets hebt meegemaakt en je ziet het verdorie weer gebeuren bij een ander ditmaal.
    Ja met sommige mensen moet je medelijden hebben die zo leven. Wat een armoe hè.
    Fijne dag Vlasje en laat de aankomende zonneschijn dat wolkje maar lekker verdampen.
    Lieve groet uit de casa!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat mooi beschreven, hoe een proces kan lopen!! Zoals jij dit beschrijft probeer ik inderdaad ook met mezelf om te gaan. Ik zeg van mezelf dat ik redelijk naief ben, maar dat is een stukje wat bij me hoort en zijn charmes heeft. Het veroorzaakt wel dat mensen mij inderdaad, net als jou vermeende vriendin op mijn hart kunnen trappen. Maar als ik me daar bewust van word ga ik er eigenlijk net zo mee om als jij.
    Mooi!!!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Dag Vlasje, zou het bij de lente horen? Mijn zwarte wolkje gaat ook weg op het moment dat ik mijn aandeel zie en de rest los kan laten. Een zonnig weekend wens ik je!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wat goed om zo stil te staan bij je wolkje. Mooie uitdrukking trouwens. Inderdaad niet boos worden voor wat een ander wordt aangedaan, je eigen last is meestal zwaar genoeg. Maar jee, da's best moeilijk, knap hoor!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. brrrr
    die wolkjes ken ik, en die mensen ook,
    ik heb een sloot waarin ik dikke stenen met dat soort wolken eraan in gooi,
    misschien ook wat voor jou :-)

    wat zijn we soms blind.....

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Mooi geschreven.....

    Ik heb ook zoiets meegemaakt. Je moet het loslaten, maar dat is moeilijk.

    Liefs Frederique

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Hoi hoi,

    Wat leuk om een blog van een gelijkgestemde tegen te komen. Ik ga deze week eens lezen wat je allemaal voor moois schrijft! Dank je!

    Groetjes Irene

    BeantwoordenVerwijderen