Sinds mei 2008 hou ik een blog bij over mijn reis door het leven. Ik probeer licht te leven te midden van de zwaarheid die ruimschoots aanwezig is. Ik ben alleenstaand, geniet van natuur, mijn 3 katten , lezen en schrijven. Groen denken en daar naar leven is belangrijk voor me. OTT staat voor onvoltooid tegenwoordige tijd en waarom Vlasleeuwenbekje? Het is mijn lievelingsbloem en komt veel voor in mijn regio.



donderdag 20 november 2014

Spaced in and spaced out

Het rampgebied op de voorkamer begint ruimte te tonen, de kont kan op diverse plekken al gekeerd worden.
Er zijn nu in totaal 14 dozen verdwenen uit huis, met zo'n kleine 700 boeken! And still ongoing.
Het is tegenwoordig de eerste taak van de dag, boeken uitzoeken en slepen.
Dat geeft me een heel deugdzaam gevoel voor de rest van de dag.
Buiten is het grijs en bladstil. Wat gaat de dag verder nog brengen? 
In mijn hoofd verlang ik naar meer ruimte en naar de retraite die  er aankomt eind december. Dit jaar zal ik deze ingaan met minder stagnaties in mijn brein en huis en dat zal best uitmaken.
Ik geniet van de biografie van Robert Wyatt en zijn jeugdjaren kondigen duidelijk al aan dat het een uniek persoon gaat worden. Zijn nederigheid en warsheid van alles wat naar opgeblazenheid ruikt, maken hem tot een extra mooi mens.
Ook het boek De Luxe van het Genoeg, doet me veel deugd. Het onderstreept wat ik nu eindelijk in de praktijk aan het brengen ben. O er zullen gerust nog wel boeken gekocht worden, maar dan vooral diegenen die echt wat te betekenen hebben en misschien tweedehands nog wel eens doorgevers. Het zet inderdaad je inkoopoog ook op scherp.
Mijn huis zal nooit een zenhuis worden, met Jan des Bouvries elementen, maar vooral een warm Hobbithol, waarin ik kan overwinteren en dat mij dient.
Een echte minimaliste zal ik ook wel nooit worden, maar als dat nooit-genoeg van goede dingen, er maar af is. Maar het proces is in werking en ik voel me er heel goed bij.


woensdag 19 november 2014

Bloos, bloos

Regelmatig zie ik bij de reakties lieve aanmoedigende berichtjes staan. Ik weet nooit zo goed wat ik er op moet terugzeggen, behalve dank! Want het steekt heus wel een hart onder de riem.
Gisteren met de hulp wat meer ruimte gecreƫerd op de ontruimplek en gisteren en vandaag alweer stapeltjes boeken toegevoegd aan de af te voeren stapels.
Langzaamaan begint zich een beetje af te tekenen wat ik wil bereiken; een goed geordende boekenkast, met alleen boeken die me hevig plezieren, ontroeren of ter dienste zijn. De andere bewaarde zooi, komt daarna stukje bij beetje aan bod, maar voorlopig concentreer ik me op de boeken, zijnde de grootste bult.
Nu ik ze steeds door mijn  handen laat gaan, zie ik hoeveel ik uit biebuitverkopen heb bewaard en hoeveel uit andere andere rommelmarkten. Tja, je bent leesmonster of niet.....
Ik moet denken aan Martin Ros, de razende TROSradio boekenbespreker, die altijd vol enthousiasme met tassen vol boeken werd gesignaleerd en thuis leefde tussen stapels en stapels gedrukte kennis, die als tafeltje, stoel en misschien zelfs wel als bed dienden. Diverse garages en bergruimtes elders stonden ook nog eens propvol, want vrienden waren het, vrienden voor het leven. Die kant ging het met mij ook een beetje op. Ik heb nu al meer boeken weggedaan, de laatste drie weken, dan menigeen bezit. En ik ben nog lang niet klaar. Ik hou alleen de beste vrienden, allerlei vage kennissen en bekenden mogen de wijde wereld weer in.
Het gekke is, dat ik me steeds rijker voel, naarmate de echte geliefde boeken weer tevoorschijn komen en niet langer hun plek moeten afstaan aan drukwerk dat niet echt belangrijk (meer) voor me is.
De bioboodschapjes zijn gehaald, de kachel brandt heerlijk, thee en pap lonken, en vanmiddag worden weer een stuk of 6 dozen boeken herplaatst bij anderen.
Ik bereidt een lekker kipgerecht voor twee dagen voor en oei wat een tevredenheid in huize vlas, alleen de katten zijn nog niet tevvreden gesteld, bij gebrek aan een rustig schootje, en aaiende handen. Her I come, Cats!

dinsdag 18 november 2014

Working

Nog steeds gaat de opruim boven verder. Vandaag weer 25 boeken uitgewezen. Morgen worden 5 of 6 dozen afgevoerd. De hulp kijkt haar ogen uit en is waarschijnlijk degene die de meeste verschillen waarneemt.
Zelf ben ik vooral blij dat het nog steeds doorzet.
Ruimte in mijn hoofd en ruimte in mijn hart.
De winter is nu echt in aantocht. Ik geniet van de nachten, donker en warm onder mijn dekbedje. De dagen, kort maar intens en veel gezelligheid in huis. Steeds meer lichtpuntjes naar mate het duister valt, o wat knus!
Heerlijke soepen en andere warme gerechten. Geuren van kaneel en kruidnagels, appel en zuurkool.
Tja, mij straf je er niet mee.....

maandag 17 november 2014

Veelvormigheid van tijd

Tijd is iets dat voortkomt uit de menselijke drang tot begrip en ordening. Komt de zon op, dan is het ochtend, staat hij hoog is het middag, zakt hij, dan is het avond en is hij er niet, dan is het nacht. Het verschuiven van andere tijdselementen noemen we seizoenen of jaren, eeuwen.
Maar in ons hoofd hebben we andere tijdselementen. Als ik aan mijn vader denk, dan blijft hij vijftiger en ikzelf dertiger. Mijn moeder is een oude vrouw in een verpleeghuis en ik een middelbare vrouw of soms een kind die met een vrouw van dertig speelt dat ze Russische vluchtelingen zijn.
Mijn eerste relatie blijft een langharige hippie en ik een bloemenkind in een kunstbontjas, terwijl we beiden nu grijzende AOW-ers zijn.
Het is een vrolijke kaldeiscoop daar in mijn geheugen, alles fladdert er door elkaar, in kleur of zwart-wit, verbleekt of helder en scherp , vaak met bijpassende muziek en geluiden. Ik zit zo weer achter op de brommer van mijn  vader op de Afsluitdijk, op weg naar ons vakantieadres in Drente, om meteen op een carnavalsfeest te belanden waar de Kat van Ome Willem naar Parijs ging. Het tentdak in Limburg met de zware warmte van een hittegolf er onder en de geur van rijpe kersen, maakt plaats voor dampende stenen in gangen bij een werkende steenfabriek bij Arnhem in de buurt. Het konijnendal op Texel en een kotter op de Noordzee liggen zomaar naast elkaar. Mijn stoere blonde stuurman en de lange donkere Rotterdammer  die met Denise Denise op de autoradio mij naar NoordFrankrijk reed, zitten beiden op bezoek bij mijn nog hippe ouders, waar ik meteen gehaald wordt door een rijke , mooie jongen in uniform op een geleende oude fiets. Ik voel het zand van het strand in mijn onderbroek terwijl het onweer boven mijn tent op Terschelling losbarst.
Even nasudderen in bed levert wilde en mooie avonturen op, dwars door de tijd.