maandag 20 november 2017

Ok, ben ik weer

Het waren lieve en stimulerende reakties op de pauze van mijn blog. Snel terug dus, want eerlijk gezegd, ik mis het ook. Is een deel van mij en mijn routines geworden. Over inhoud enzo, maak ik me maar niet meer druk, I'll go with the flow.
Vannacht droomde ik van hotelkamers met kakkerlakken, minder Hoarders kijken!
Gisteren heb ik een deel van mijn voorraad kast geordend. Het is een diepe trapkast met aan weerszijden en de achterkant planken. Links en achter zijn de planken heel diep, wat nogal eens tot wanorde lijdt. Nu kartonnen dozen gebruikt; een voor granen, een voor pastas, een ander voor kruiden en nog eens eentje voor peulvruchten en overigen. Overzicht! Het betreft voornamelijk nieuwe voorraad en aangebroken pakken waarvan de inhoud niet in mijn glazen bewaarpotten in de keuken zelf pasten. Er is ook nog een plank met grote flessen en eentje met kleinere. De rechterwand is blikvoorraad terwijl linksonder schoonmaak voorraad bevat.
De blikken moet ik nog nakijken en herschikken, maar het is al stukken beter zo. Ik heb geen echte kast in mijn kleine keuken dus alles verdwijnt in deze kast. Weggegooid hoefde prakties niet en omdat ik de keukenpotten meteen bijgevuld heb, is er wat ruimte ontstaan. Gelukkig geen muizenpoep of kakkerlakken gezien. Wel rijk gevoel want kan nog lang vooruit met deze voorraden, hoef alleen gfa en zuivel enzo aan te schaffen.
Geeft idee van braafheid en trots als er weer zo'n klus van de whenever lijst afgestreept kan worden.
Heb genoten van schaatsen en van knusheid in huis.
Gisteren wat rauwe ui gegeten, half klein sjalotje en hoera, geen last van gehad. Dieet kan nu met iets grotere stappen uitgebreid worden. Ook feestelijk, weer ui en knof, de ruggegraat van veel gerechten.
Ik ben weer een blij ei, met warme sokken.
PS prachtig artikel over ego enzo https://www.inspirerendleven.nl/alleen-niets-is-bruikbaar/

zaterdag 18 november 2017

Bis

Ik val in herhaling, merk ik. Omdat het leven nogal stil en gelijkmatig verloopt, waarmee ik heel content ben, is er weinig te verhalen over gebeurtenissen. Mijn blijheid is vaak bezongen, maar biedt weinig variatie.
Ik bezin me over mijn blog.
Even pauze, dus.

vrijdag 17 november 2017

Levenslust

Vrijdag. Twee zekere agendapunten; maatje komt en er is schaatsen.
Beiden fijn. Dat is een prima weekendaanloop.
Weer een dag met blijdschap, met zegeningen en tevredenheid.
Mooie ochtendkleuren, vogels in de kale boomtakken maken een grappig silhouetten spel, de ochtend bijleessessie op de I-pad is klaar en ik schrijf een blogje. Kattengeknuffel, heerlijke thee. Wat wil een mens nog meer?
Ik leef!

donderdag 16 november 2017

Schietgebedjes

Mijn huis staat ongeveer halverwege de Texelse boot en het ziekenhuis, er komen nogal eens ambulances langs, ook al omdat het tevens de verbinding is tussen een aantal belangrijke routes in De Helder. Elke keer als ik een sirene hoor, doe ik een schietgebedje voor de patient in die gillende auto. En dat terwijl ik niet gelovig ben. Toch heeft het zin, denk ik, om even stil te staan bij het kwetsbare leven van de mens en het effect  daarvan op diens geliefden.
Het leven is een ongrijpbaar fenomeen, kort of lang, alleen of omringd door velen, het is fragieler dan we ons willen realiseren.
Ik leef graag en gretig, maar angst voor de dood heb ik al lang achter me gelaten. Het is erger iemand te verliezen dan die iemand te zijn.
Ziekte, pijn, afhankelijkheid zijn moeilijker te verteren. Toen ik jong en krachtig was, had ik nooit kunnen denken dat oud worden met gebreken zo'n schrikbeeld zouden worden. Er waren verzorgingstehuizen en bejaardenwoning, bejaardenhulpen en verpleeghuizen als het echt slecht ging. De participatiemaatschappij houdt in dat dat als te duur wordt weggestreept   tot een onleefbare noodopvang, waar je in een soort megastal moet leven of kreperen.
Het baart mij, met mijn broze gezondheid, vaak zorgen. De toekomst is een aanrollende donderwolk. Al leef ik nogal in het nu, soms kijk ik op en zie die onheilspellende rolwolk.
Me overgeven aan verlies van regie en decorum en levensplezier is nog een onvoltooid proces. Soms lijkt sterven me makkelijker dan een lange aanloop daarheen. Ik doe nog een schietgebedje; overval me maar plots, dood, in plaats van tergend moeilijk leven op weg naar jou.
Maar leven probeer ik toch nog steeds met  nederige dankbaarheid.