Sinds mei 2008 hou ik een blog bij over mijn reis door het leven. Ik probeer licht te leven te midden van de zwaarheid die ruimschoots aanwezig is. Ik ben alleenstaand, geniet van natuur, mijn 3 katten , lezen en schrijven. Groen denken en daar naar leven is belangrijk voor me. OTT staat voor onvoltooid tegenwoordige tijd en waarom Vlasleeuwenbekje? Het is mijn lievelingsbloem en komt veel voor in mijn regio.



dinsdag 28 juni 2016

Verwachte schrik.

De vriend waarmee ik nogal wat te stellen heb gehad, heeft gisteren een hartstilstand gehad, terwijl hij op de fiets op de dijk was. Ik werd door zijn mobieltje gebeld door een politieagent. Hij werd gereanimeerd in het ziekenhuis. Ik ben er meteen naar toegegaan en zag hem aan vele slangen en apparaten, in coma.  Inmiddels was hij wel stabiel qua hart, maar nog kritiek en is naar het ziekenhuis in Alkmaar gebracht. Het ziet er niet goed uit. Hoewel ik dit ruim heb zien aankomen, je levensstijl niet veranderen als je hart slecht is, helpt niet erg, is het toch een schrik als het gebeurt. Omdat hij alleen een paar nichten heeft, die geen contact onderhielden, ben ik het aanspreekpunt, al zijn we niet echt wat van elkaar. Rare situatie. Pas woensdag kunnen de artsen meer zeggen.
Heftig, toch.

maandag 27 juni 2016

Gordijnen

Op dit moment zie ik gordijnen van regen voorbij wapperen, er staat nog aardig wat wind bij en de temperatuur is niet van blote armen en benen. Volgens de weersites blijft dit wel even zo. Tja, komend weekend begint de Helderse Kermis en die heeft de naam van slecht weer aan zijn kont hangen. Nou interesseert die hele kermis me weinig, behalve dat met westenwind het geluid niet erg hinderlijk is al woon ik nog zo dichtbij. Dus JC heeft weer gelijk; elk nadeel.....
Nee het wordt ook drie weken Tour de France en dat is een leuk tijdverdrijf als het buiten minder is.
Veranderen doe je er niks aan en dus buig ik mee als soepel bamboe. Mij krijg je niet gek, hoor.
Er zal tussen de bedrijven door genoeg droogte en wat zon zijn om buiten te kunnen vertoeven en vervelen doe ik me toch al nooit.
Vandaag vuilnismanagement, zei mijn goede Any Do lijstjes app, dus dat gaan we eerst maar eens doen en dat is meestal ook aanleiding tot verder opruimen en/of onttroepen.
Huiselijk doodgewoon daggie dus, en laat ik daar nou helemaal tevreden mee zijn.


zondag 26 juni 2016

Reuze

In de tuin bloeien nu twee Reuze Berenklauwen. Wat is dat toch elk jaar een verrassing en sprookje. Boomhoog, enorme bloemschermen die zich langzaam en sierlijk ontvouwen als japanse parasols. Ze ruiken ook nog eens lekker en trekken veel insekten.
Ja ik weet het, je moet er mee oppassen. Nee ze zijn niet giftig, zoals gezegd wordt, maar de haren op stelen en nerven kunnen met de zon samen voor brandblaren zorgen, heel pittige nare blaren. Maar ik laat ze altijd staan op plekken waar ik niet bij hoef te komen en kijk goed uit dat ik er niet mee in aanraking kom met blote huid.
Elk kind en volwassen mens hoort de gevaren van deze plant te kennen, maar ook respect voor hun schoonheid en insektenrijkdom. De hele jonge bladknoppen zijn zelfs  goed eetbaar, al blijft ook dan voorzichtigheid voor de brandharen gewenst.
Weet je het niet precies? Gewoon met een boog erom heen en wel genieten van de majestueuze bloemen en imposante bladeren, op afstand. Niks mis mee.
Elk jaar wordt er weer hysterisch gereageerd op deze planten, dat is niet nodig, je gaat toch ook niet door een veld brandnetels rollen, of van vingerhoedskruid of de peulen van de gouden regen eten?
Narcissen en tulpen zijn ook niet om te eten, daar doen we dan weer niet raar over.

zaterdag 25 juni 2016

Klaaf en Zutter

Daar ben ik nog nooit geweest, als ze bestaan. Veel bestaande plaatsen en landen ook niet. Geen reislustig type.
Het verste was een vakantie in Normandie en Gent en Zuidlimburg komen ook op mijn verste reizen voor.
Nee een globetrotter kun je me niet noemen en dat zit kennelijk ook niet zo in mijn aard. Kan zo tevreden zijn met mijn eigen omgeving. Natuurlijk kijk je je ogen uit als in Frankrijk de bomen rijk voorzien van maretakken zijn en ze gestrande auto's soms gewoon laten verroesten op een helling (Bewust? Als waarschuwing?) en ingestorte schuurtjes en boerderijtjes aan de elementen overlaten.
Er is altijd veel waarover  je je verwonderen kunt. Maar dat is op bekend terrein ook zo, al zijn de veranderingen subtieler. Het leuke vind ik nou juist als ik kleine dingen opmerk, het ritme waarin bloei zich vertoont en afwisselt. Het dierenleven dat duidelijk door voortplanting en voedselzoeken wordt geregisseerd. Een bord waarop iemand een hartje heeft geschilderd, de vaste plekken van vogels en andere dieren herkennen, een ander gewas wat geteeld wordt op het boerenland. Er is zoveel te zien en om van te genieten, en ik geloof dat ik juist van die graduaties zo kan genieten. De lucht en de zee, geen dag hetzelfde. De kleurenschema's die steeds verschuiven. De grote vreugd van iets onverwachts; vorig jaar ontdekte ik de Paarse Morgenster (dit jaar nog niet gezien), nu valt mij op hoe uitbundig het Stalkruid aanwezig is.
Enfin het is niet het landschap wat de beleving dikteert, maar de ogen die het zien.