Sinds mei 2008 hou ik een blog bij over mijn reis door het leven. Ik probeer licht te leven te midden van de zwaarheid die ruimschoots aanwezig is. Ik ben alleenstaand, geniet van natuur, mijn 2 katten , lezen en schrijven. Groen denken en daar naar leven is belangrijk voor me. OTT staat voor onvoltooid tegenwoordige tijd en waarom Vlasleeuwenbekje? Het is mijn lievelingsbloem en komt veel voor in mijn regio.



donderdag 29 juni 2017

Regendagen

O zo nodig, de buien die vallen. Tuin en natuur knappen er zienderogen van op want er is een stevig watertekort. Dat het minder mooi is om op stap te gaan is dan maar jammer, ik vermaak me toch wel. Gister werd de groententas gehaald. Heerlijk, tuinboontjes en meloen en andere zaligheden.
Daarna toog ik naar vriendin J. voor een lange bijpraatsessie. Zij knapt zienderogen steeds meer op na grote beproevingen met haar keel. Maar ze heeft ook een zus een nichtje en een pleegdochter die eveneens met ziekteperikelen te maken hebben en daar vertoefde zij de afgelopen maanden nogal eens. Veel gebeurd dus. Veel om over uit te wisselen.
Ik had nog gebraden kip en gekookte piepers staan, met eten was het  daarom makkelijk, salade erbij, meloen toe, helemaal lekker.
Vanmorgen duik ik eerste mijn bad in om later naar de fysio te rijden. Het is een soort wonder; de klachten zijn in een weekje behoorlijk gereduceerd. Denk dat ik niet veel afspraken meer hoef te hebben.
Hoe ik de rest van de dag ga invullen, zie ik nog wel. Hangt ook van het weer af. De tuin heeft aandacht nodig, maar opruimen in huis blijft een eeuwig durend alternatief. Dichtslibben gebeurt zomaar en versoberen is het mantra. Ik blijf een stiekeme hamster, maar ik ben me er bewust van en rem af zoveel ik kan.

woensdag 28 juni 2017

De zee

Gisteren kwam de invallende hulp T voor het laatst. Als het goed is komt komende week de echte vaste nieuwe hulp en dan kan het weer beter tot een routine komen. Hoop dat het klikt.
Daarna besloot ik de eerste Juttersmarkt met een bezoek te vereren. Eerst langs de Wibbera want die had glazen bewaarschaaltjes met deksel in de aanbieding. Kon nog net de laatste bemachtigen.
De braderie was nog wat onvolledig bezet, maar eindelijk flink wat nieuwe kraampjes. Het werd wat saai de laatste jaren. Ook de vrijmarkt was nog half leeg, maar ik verwacht dat met het aanbreken van de schoolvakanties dat ook wel zal aangroeien.
Toen kon ik het niet laten om weer de steven richting de dijk te wenden, de zee is zo verslavend en de duinen dito. De laatste dagen ruikt de zee weer op zijn zee-igst, een geur die leven en dood in zich draagt, oer. Dan voel ik me deel van het Al. De essentie van alles dringt tot in je diepste poriën door en lost je van binnenuit op. Ik zou tot in Frankrijk door willen rijden, dijken, duinen, wind, zon, alle zintuigen overspoeld.
Via de duinen terug. Zandblauwtjes, duinroosjes, vlinders, vogelgezang , die typische geur van geel walstro en rozen, voeding voor de ziel.
Tjonge wat een levenskracht spoelt er over je heen zo op grenzen van land en zee.

dinsdag 27 juni 2017

Ereronde

Gisteren hield ik een herdenkingstochtje. Met de scoot op de dijk, richting Huisduinen, kwamen de vele overledenen die belangrijk voor mij waren, allemaal achter me aanzweven. L. Die altijd ging zonnen op de dijk, W., kind van zon en zee, C. speelde op zijn wasbord en D. keek zoals altijd naar de bootjes, pa keek naar het gedenkmonumentje voor het meteorologisch station De Windwijzer en zei dat de plek ervan niet klopte, Ma swingde op Santana in haar indiajurk, Opa en Oma hadden opeens jaren twintigkleding aan en waren verliefd, tante Anna klapte in haar handen van blijdschap, G jubelde bij 'haar' kustwachttoren en daarachter nog een hele groep wazig geworden mensen uit allerlei tijdperken, die gezellig babbelden en danspasjes maakten. Op Huisduinen hielden we stil bij de plek waar D omkukelde vorig jaar en keken uit over zee aan de ene kant, waar de Razende Bol glinsterde in de zon en een panorama van Den Helder aan de andere kant. Een van de mooiste plekjes van Den Helder. Ja, heel mooi.
Door naar het kerkhof waar ik een olifantje ,had hij wat mee, en een kaars en een paar flesjes bier( naar hem genoemd) bij het graf van D neerlegde en ik dank sprak, voor hem, voor allen.
Thuis, in mijn eentje, voelde het goed. Ik was stiekem weggeslopen van het feestje dat daar zich spontaan ontwikkelde. Ze hadden het fijn met elkaar. Ze vierden hun levens en ik pakte het mijne weer op.

maandag 26 juni 2017

Zweefteef

Komende week is het een jaar geleden dat vriend D.  omviel en na reanimatie nog een week in schemerland verkeerde voor hij overleed.
Ook mijn pa overleed in deze periode meer dan dertig jaar terug em mijn moeder zo'n 18 jaar terug.
Een tijd die ik jaren moeilijk vond maar dat is niet meer zo. Je kunt gedenken zonder groot verdriet. Er is gemis maar ook dankbaarheid voor de goede tijden die we hadden.
D. is nog geregeld in mijn gedachten, maar de triestheid en opstandigheid over de tragiek van zijn laatste jaren, maakt meer plaats voor mededogen en leuke herinneringen.
Het maakt deel uit van wie ik nu ben, zonder me te remmen in levensliefde.
Dat verklaart ook waarom ik me zo tof voel de laatste tijd. Alle zaken die aan me trokken en dan vooral de verkeerde kant op, heb ik kunnen verwerken en temmen. Enorm veel wereld en nu komt daarvoor in de plaats.
Niet dat ik manisch lachend de dagen door kom, maar ik zweef wel een beetje in een wolkje van rozengeur. Ach, laat me maar, het doet me goed.