Sinds mei 2008 hou ik een blog bij over mijn reis door het leven. Ik probeer licht te leven te midden van de zwaarheid die ruimschoots aanwezig is. Ik ben alleenstaand, geniet van natuur, mijn 3 katten , lezen en schrijven. Groen denken en daar naar leven is belangrijk voor me. OTT staat voor onvoltooid tegenwoordige tijd en waarom Vlasleeuwenbekje? Het is mijn lievelingsbloem en komt veel voor in mijn regio.



vrijdag 25 april 2014

Slechte beurt

Niet van mij maar van het hulpmiddelen centrum en het is niet de eerste ook.
Vanmorgen bleek niet alleen 1 achterband lek te staan (slechte conditie en scheurtje zichtbaar), maar bij nadere inspectie de andere een aardig ei-achtig uitstulpsel te vertonen. De zoveelste slechte ervaring met deze instelling.
De fietsles kon dus niet doorgaan, hetgeen ergens ook wel weer goed uitkwam aangezien mijn beenspieren de les van gisteren nog niet te boven zijn en aardig looiig aanvoelen. De ergojuf kwam tevergeefs en zou ter hare kantore in de telefoon klimmen om een reparatie of nog liever vervanging van deze aardig uitziende blauwe fiets te regelen. Misschien zelfs wel eentje met trapondersteuning (dat lijkt toch wel aangewezen voor mij) zodat ook dat onderdeel geoefend kan worden. Het is niet de eerste keer dat gammele, niet goed nagekeken exemplaren van hulpmiddelen in de uitleen worden gegeven.
Ivm het feestweekend kan dat wel tot volgende week duren, dus dan wordt de uitleen sowieso verlengd.
Tja, het is niet anders. In plaats van crossen op mijn racert ben ik maar op de vertrouwde scoot geklommen  om alvast wat boodschapjes voor het weekend in te slaan, want morgen is veel dicht en ik heb  geen zin om door muziekkorpsen en kinderen in optochten heen te moeten rijden.
Nu mag ik de rest van de dag de pijnlijke spieren rust geven, dat is niet zo'n krom plan.


donderdag 24 april 2014

Vlasje Zoetemelk

Mijn eerste echte fietsles gehad en wat een verschil al! Ik was gisteren aan het lezen geslagen over ervaringen met driewielers en merkte dat vrijwel iedereen dezelfde problemen heeft in het begin, maar dat het vrij snel kan wennen of nooit. Je moet aanvaarden dat je alleen invloed op het gedrag van de fiets hebt door te sturen en te tegensturen. Dat je lijf gewoon maar zit en het niets uitmaakt of je je gewicht naar links of rechts inzet, want dat werkt gewoon niet. De fiets staat en valt niet snel om en luistert alleen naar het stuur, waarbij hij de neiging heeft om het laagste punt van de weg als rijspoor aan te houden. Aangezien veel wegen en straten bol zijn gestraat in verband met de waterafvoer naar de zijkanten, hang je rechts van de weg wat scheef en moet dus de fiets iets links tegensturen. Als dat eenmaal ingedaald is, voelt het vanzelfsprekend aan en dat gaf me houvast bij mijn les vandaag.
 Ik zat al snel ontspannen met mijn lijf, hing niet te zwaar op het stuur en leerde ook tijdig bij te remmen als het schuinweg ging. Bochten nemen en afritten op en af , het ging al snel heel wat makkelijker dan ik dacht en ik heb heel ontspannen op de weg onder de dijk gereden met de hollende ergojuf naast me. Heb expres wat gezigzagd om te voelen dat de fiets echt wel deed wat ik wilde, en dan heb je weer gevoel van controle enzit je veel relaxter. Zelfs tussen paaltjes door (autotegenhouders) manouvreren ging goed.  Drie kwartier gelesd, en morgenochtend weer een uurtje. Dan zijn de scherpe kantjes er wel af. Volgende week proberen in het verkeer (niet te druk, maar ik moet wel alle manouvres kunnen maken en bv mijn hand durven uitsteken bij het afslaan.
Gossie, gister had ik echt bijna de handdoek in de ring willen gooien, zo angstig was het, maar nu zie ik het echt wel zitten.
Kreeg ook veel complimenten van de lieve ergojuf. Morgen weer, en dan neemt zij haar fiets mee zodat ik ook wat met snelheden kan spelen, zonder dat zij amechtig moet meerennen.
Applaus voor mijzelf dus!!

Op avontuur.

Tussen de middag komt mijn fietsles er aan en morgenochtend weer. Ben benieuwd of de eerste schrik een beetje plaats gaat maken voor een gevoel van controle.
Las op internet inderdaad over ervaringen met zo'n 3 benige ezel en ik heb het me echt niet verbeeld. Velen hebben er in het begin moeite mee gehad , maar de meesten wenden wel na wat oefentijd. Daar ga ik ook voor, voorlopig.
Was gister wel total-loss na de eerste  confrontatie. Dat soort dingen vreet kennelijk energie omdat alle systemen worden ingeschakeld en vol aan de bak moeten, nooit mijn sterkste punt geweest. Dan ontstaat er een soort verkramping die je lichaam meteen strak zet. Ik had het me toch makkelijker voorgesteld, maar ja.
Nu maar eerst het oud papier weer klaargezet buiten voor de ophalerts en de meest noodzakelijke klusjes in en om huis klaren zodat ik na de les kan uithangen.
De tuin, ik maak foto 's als de bloei nog iets verder is en de kas eisen nu elke dag wat aandacht en de rest van het leven gaat ook gewoon door.
Hoewel ik me soms een hele Piet voel, moet ik wel anticiperen op zaken die extra energie vragen, want zo groot is mijn tankje nou ook weer niet. Gelukkig dat ik wel herstel, dat is een grote vooruitgang.
En de merel is weer op zijn best,  elke dag volop concerten waar een mens heel stil en blij van wordt.



woensdag 23 april 2014

So, hé!!!!

Hoewel iedereen me gezegd had dat het rijden op een driwielfiets best lastig was, had ik me daar geen voorstelling van kunnen maken. Toen de leuke ergodame arriveerde en daarna de hulpmiddelendame met een tof blauwfietsding, vond ik het leuk en spannend, en dacht vrijwel zo weg te kunnen rijden op zoń machientje. Maar nee, het is een eigenwijze transporteur, die de neiging heeft naar links of rechts te sturen zonder dat jij dat aangeeft. Je moet dus eigenlijk steeds tegensturen en dat valt niet mee. Het is echt eng als zo'n ding koppig als een ezel zijn eigen  onlogisch pad volgt terwijl jij die kant helemaal niet op wilt. Oké het op en afstappen en remmen is geen probleem, dat gaat tof, maar het rijden moet je echt leren. Voorlopig blijft hij een week hier staan terwijl ik dan diverse malen rijles krijg van de ergodame, dan kunnen we beslissen of ik hier geschikt voor ben of niet. Eventueel kan er nog een weekje lessen aan vast geknoopt worden daarna, maar het is ook goed mogelijk dat mijn  specifieke beperkingen dit fietsen niet toelaten. Dan heb ik het in elk geval wel geprobeerd.
Nu geef ik mijn trillende beentjes even rust en dan op naar een bouwmarkt of zo, voor een afdekzeiltje. Wel met de scoot dus..........

Zwanger

Ja hoor, ik ben bijna uitgerekend en het wordt een.............. driewieler. Om 10 uur verwacht ik dit geschenk met kraamhulp van een lieve ergotherapeute die kijkt of ik alles wel goed doe of meer ondersteuning behoef. Spannend! Het oude plastic afval is weggebracht, de biospullen binnen, ik ben er klaar voor!  In de stad nam ik al even allerlei oranje spul waar en dacht aan een voetbalfestival dat er aan zal komen, dat komt ook, maar eerst krijgen we Koningsdag. Dat zit nog niet echt in het systeem, dat woord. Enfin, waarschijnlijk kan ik te fiets wel naar een of meer rommelmarkten, meer is het voor mij ook echt niet . Heb weinig met allerlei festiviteiten rondom dat soort gebeurtenissen, maar gun een ander van harte de lol hoor, als ik maar niet hoef.
Ik zou  eerder de fietspaden opgaan, dan hossen ofzo.

dinsdag 22 april 2014

Ademloos

Elke keer als ik de tuin in kijk,  stopt mijn ademhaling van verwondering om zoveel moois. De krentenboompjes zijn helaas wel uitgebloeid, maar de tuin zelf begint een wolk van wit (daslook) paars(dovenetel) en blauw (ossentong) te worden. Een bloemendroom.
In de kas staan de peultjes al flink te solliciteren naar een definitieve plek evenals de courgettes. Ook allerlei ander gezaaid spul piept en spriet uit allerlei bakken me tegemoet. Wat een weelde overal.
Een gieter gekocht speciaal voor de kas (niet te zwaar maar groot genoeg om niet om de haverklap te moeten hervullen).
Vanmorgen  was hulp M er  en de tent is weer fris en fruitig. Er zijn wat noodzakelijkheden afgehandeld en een was gedaan. Alles loopt lekker. Alleen die driewielfiets moet kennelijk nog gefabriceerd worden, want ik hoor en zie niets.
Enfin de scoot doet het nog steeds en helpt me vele zakken potgrond naar huis te brengen. Morgen misschien toch maar weer eens achter een lauriertje aan en nog wat leuk tuinspul.
De hoorn van overvloed is dit jaar extra gul.