Sinds mei 2008 hou ik een blog bij over mijn reis door het leven. Ik probeer licht te leven te midden van de zwaarheid die ruimschoots aanwezig is. Ik ben alleenstaand, geniet van natuur, mijn 3 katten , lezen en schrijven. Groen denken en daar naar leven is belangrijk voor me. OTT staat voor onvoltooid tegenwoordige tijd en waarom Vlasleeuwenbekje? Het is mijn lievelingsbloem en komt veel voor in mijn regio.



zaterdag 25 oktober 2014

Mooie stem zwijmel

Een van de medebandleden van de beginnende Soft Machine was Kevin Ayers. Hij deed maar vrij kort mee, want kon niet zo goed tegen lang toeren. Hij verdween naar warme eilanden om af en toe een tourtje te maken of een plaat op te nemen. Ik zag hem met zijn band The Whole World ooit in Paradiso. De man met de warme en zware stem bleek een tengere blonde knul, die even mooi zong als ik hem van de platen kende.
Kevin overleed in 2013, 68 jaar oud.
Deze oerhippie heeft een aantal geweldige albums gemaakt die ik nog vaak beluister.


Kevin Ayers – Lady Rachael Lyrics

She climbs up the stairs by the light of a candle
Then the door with no handle is closing behind her again
She places the light on a chair by the window
Says a prayer while the wind blows
And then in her bed clothes she hides
Now she's safe from the darkness
She's safe from its clutch
Now nothing can harm her
At least not very much
What will you dream of tonight Lady Rachel?
What will you dream of tonight?
Who will you dream of tonight Lady Rachel?
Who will you dream of tonight?
She climbs up a hill and is handed a parcel
Then she unwraps the parcel
And discovers a castle inside
The draw bridge is open
And a voice from the water
Says Welcome my daughter'
"Weve all been expecting you to come"
She climbs up the stairs with the light of a candle
Then the door with no handle is closing behind her again
Now she's safe from the darkness
She's safe from it's clutch
Now nothing can harm her
At least not very much
What will you dream of tonight Lady Rachel?
What will you dream of tonight?
Who will you dream of tonight Lady Rachel?
What will you dream of tonight?
Who will you dream of tonight Lady Rachel?
What will you dream of tonight?

vrijdag 24 oktober 2014

Leven met lood

Al jaren terug begon de vermoeidheid uit de hand te lopen. Was ik mijn hele leven al iemand met kennelijk een kleine accu, nu werd het via mini een microformaatje.De diabetes, kanker en alle andere kwalen en hun behandelingen maakten het er natuurlijk niet beter op.
Net als Martine van Min of meer, heb ik met vallen en opstaan moeten leren hoe ik dit kon accepteren (helemaal nooit, maar goed dan, voor het grootste deel) en hoe ik mijn leven weer vorm kon geven om dit gegeven heen.
Het moeilijkste is je verwachtingen los te laten. Je bent geconditioneerd op hoe het 'normaal 'zou moeten gaan en verwacht dat ook van jezelf, net als je omgeving dat doet. En dat loopt spaak, geheid! Toch moet je dit als eerste aanpakken, anders pleeg je roofbouw op jezelf, met als gevolg nog diepere uitputtingsverschijnselen en een steeds verslechterend herstel daarvan.
Ook ik heb een groot deel van de afgelopen jaren vanaf de bank en het bed geleefd. En als je dan blijft verwachten dat je op een dag door het toverstokje van een fee aangeraakt zult worden en terug naar je vroegere energie kunt gaan, raak je ook nog eens in een zwart gat.
Je moet gaan aftasten, wat kan ik hoelang doen en hoeveel rust heb ik nodig om daar weer van te recupereren. Als je energiepeil ook nog sterk wisselend is, is dat een heel lastige onderneming. Je zult moeten leren hoe je lichaam te kunnen geeft  dat het in overdrive komt en eigenlijk vlak voor dat punt bereikt is, terugschakelen. Toch is het ook niet goed om steeds  een stuk onder je maximale vemogen te blijven, want dan bouw je nooit wat op.
Je moet het per dag, sterker, per uur, per minuut beoordelen en blijven luisteren naar dat verrekt lastige lijf.
Langzaam maar zeker begin ik dat eindelijk in de vingers te krijgen, al lukt het nooit altijd. Bij overschatting van de mogelijkheden wordt je genadeloos gestraft met huilensheftige moeheidsepisodes.
Gelukkig heeft mijn glutenvrije dieet (mijn eigen vorm van paleo) al wat verbetering gebracht en vooral ook diverse ziektebeelden verbetert. De grens van mijn energie is wat opgerekt en dat is een hele winst. De valkuil is dan dat je opnieuw je grenzen moet aftasten en dit snel verkeerd inschat met de nodige nare gevolgen.
Ook dit went en ik kan zeggen dat ik op het moment in een prettig ritme zit.
Nee, heel veel komt er niet uit mijn handen, maar de dagelijkse dingen kosten me minder kracht en er blijft meestal wat meer over om nog eens de stad in te gaan of extra klusjes aan te pakken.
Wat mij wel erg geholpen heeft, is mijn denkpatronen doorbreken. Pijn en moeheid meer buiten mijzelf plaatsen door het te observeren meer dan me er mee te identificeren. Ik kan meer in het moment leven en genieten van waar ik op dat moment ben, ook als dat de bank is.
Mijn verwachtingen van mijzelf en het idee van van alles moeten, kan ik ook van een afstandje bekijken en dan lachend aan de kant schuiven. Gekke Vlas, heb je weer oude patronen vast! Laat maar los, de wereld vergaat niet, als die afwas nog een dag blijft staan en jij gaat niet dood als je ergens niet naar toe kunt.
De blijdschap als dingen wel lukken is dubbel zo groot en de dankbaarheid diep.
O ja, ik maak to-do lijstjes, veel en vaak, maar ten eerste zijn het geen opgelegde taken, maar vooral verhelderingen voor mijzelf en om de urgentie van dingen in te schatten. Bovendien als ik plannetjes begin te krijgen, is het op papier zetten al een goede stap, dan hoef ik er niet meer mee in mijn hoofd aan de gang te blijven. Komt het tot afvinken, oei wat een feestje, lukt het niet om het te verwerkelijken, dat is ook duidelijk dan, weer een leermoment.
Aan mijn muur hangt een papier met daarop  IS DAT ZO ? en dat is een goede sleutel om jezelf tot de orde te roepen en in de realiteit te leven en daar van te genieten.

donderdag 23 oktober 2014

Esc(ape)

De berichten over de Sociale dienst , vooral hier ter plaatse, maken me boos. Mensen die volgens hen niet voldoende hun best doen om aan werk te komen of die plaatsvervangende werkzaamheden weigeren kunnen zo een maand of meer geen uitkering krijgen. Dus ook hun basisbestaan wordt niet meer gegarandeerd, noch dat van afhankelijke partners of kinderen. Schulden zullen ontstaan, huisuitzettingen en dat soort ellende staat voorop in de wacht. Wat wil men hier mee bereiken? Dat mensen de criminaliteit in gaan of de prostitutie? Het leger daklozen groter maken. Kinderen en invalide partners in de afgrond storten?
Werk dat er niet is, is er niet, of mensen die er hoe dan ook niet geschikt voor zijn tot dingen dwingen die ze niet kunnen dat levert echt wat op.
Bah mensen die hun partner/ouder/kind helpen als mantelzorger(Hard nodig in deze maatschappij) worden gestraft met kortingen of zelf geen uitkering, dat maakt mensen toch tot paria's? Eerder was er al ophef over moeder die gedwongen de naam van de vader van hun kinderen moesten onthullen, ook op straffe van het stoppen van de uitkering. Op pa moest het geld voor de kinderen verhaald worden, ook als pa niet eens weet dat ie een koter heeft, een mishandelaar of stalker of pedofiel is, is dat redelijk?
Ik ben zo blij dat ik net op tijd naar de AOW ontsnapt ben, maar lijdt mee met die mensen die zonder opzet in een moeilijke situatie terecht zijn gekomen.
Nare maatschappij wordt zo gecreeerd en elke dag lees je nog over gesjoemel en bonussen en exorbitante beloningen aan de top overal. Dat maakt me bitter.
Maar ik zou geen Vlasje zijn als ik dan toch niet zingend de deur uitga en geniet van de frisse lucht, de verkleurende bladeren en andere herfstgeneugten. Alles is betrekkelijk, dat is er voor iedereen en gratis. 

woensdag 22 oktober 2014

Van voeten en bomen enzo

Dat was een flinke woei die nog niet eens uitgewoeid is op dit moment, maar vergeleken met de novemberstorm vorig jaar was dit peanuts, en ik was geen moment bang voor sneuvelende bomen ofzo.
Straks durf ik echt wel even de stad in om een halogeenlampje te zoeken voor mijn leeslamp en de bioboodschapjes op te halen.
Ik ben in afwachting van mijn voetreflexvriendin die ik al maanden niet zag of sprak. Het is een druk mens met veel familie en kinderen en kleinkinderen, dus ze heeft haar handen meestal behoorlijk vol. Geen wonder dat Den Helder ( ze woont vlakbij Alkmaar)niet altijd in haar plannen voor  komt.
Morgen wordt het oud papier opgehaald dus, de stille momenten van vandaag staan in het teken van het vullen van nog een tas papieren archief ( nee geen persoonlijke papers, maar bewaarde zooi). 
Ik glans van tevredenheid  want niet alleen ben ik lekker bezig, ik voel me ook heel goed en val zachtjes een beetje af als extraatje. De buik is geheel gekalmeerd en gedraagt zich voorbeeldig en ik heb wat energie voorhanden.
Dat zijn toch allemaal bonuspunten!