zaterdag 24 februari 2018

Zooooooo

De 1000 meter voor mannen leverde een hartstikke spannende wedstrijd, met goud voor een magistrale Kjeld. Kippenvel!
Buiten voelde het goed koud hier door de oostenwind. Maar naar de super rijden was geen punt. Het lopend door de winkel gaan, kost steeds minder moeite. Heb voldoende zaken in huis om een eventueel Siberië te doorstaan.
De markt laat ik deze week lopen.
Vandaag de massastart schaatsen, ik kijk er normaal nooit naar, maar ja een eventuele nederlandse medaille wil je toch niet missen.
Morgen is het spektakel op sneeuw en ijs gedaan. Ceremonies spreken me niet erg aan, te kitcherig en te disneyachtig.
Dan keert de rust weer terug, en die is best welkom.


vrijdag 23 februari 2018

Laatste schaatsloodjes

Vandaag en morgen de laatste schaatsafstanden in Korea. Daarna weer terug naar een 'normaal' dagritme. Veel van iets dat mooi en leuk is, kan ook verzadiging opleveren. Dat punt heb ik wel een beetje bereikt.
Verder nog even wat boodschappen halen. De stevige vorst die aangekondigd is, schrikt me niet af, maar eventuele gladheid is wel te voorzien, dus daar anticipeer ik op, door te zorgen dat ik het wel even kan redden met beperkt houdbare waren, de rest is goed voorzien.
Maar het voorjaar lokt me meer dan deze kou, al heeft dat ook wel wat.  Als een ijsklontje van de scoot afstappen is minder.
Elke dag ruim ik wat op, al moet het wegbrengen even wachten wegens te koude ritten.
Gisteren weer een aantal boeken op de weggeefstapel gelegd en wat zwaar over de datum potten eetspul weggemikt. Ik kan het steeds beter, opruimen.
Mijn eetpatroon verandert. Door via pureren grote hoeveelheden groenten en peulvruchten te verwerken tot sauzen, soepen en smeersels en wat puree bij het diner, eet ik duidelijk minder vlees en graanachtigen. Het vult enorm al die veggies en ik merk dat ik ook minder chocolade blief. Heb het idee dat ik me fitter voel ook. De griep ( klopt af.....) gaat dit huis nog steeds voorbij ondanks zieke buren en kennissen. Gunstig, toch?
Dus op naar de dag die voor me ligt.

donderdag 22 februari 2018

Hulp vragen

Yep dat is moeilijk. Al heb ik geleerd dat doormodderen vaak de zaken erger maakt. Maar als single steenbok ben ik behoorlijk gesteld op zelfredzaamheid. Tot zover mogelijk.
Het punt waarop je moet toegeven dat het nodig is een helpende hand in te roepen, is vaak lastig en meestal wacht ik vrij lang. Dat heeft weinig met schaamte te maken maar wel met aarzeling een ander lastig te vallen of onafhankelijkheid te verliezen.
Maar het leven is niet altijd maakbaar, laat staan dat je er volledige controle over hebt.
Mijn motorische zwakbegaafdheid, mijn evenwichtsproblemen, de ME, de polio, de kanker doorkruisen vaak mijn wil tot zelf doen ( het eerste zinnetje dat ik ooit produceerde was: salluf toen).
Ik zocht hulp toen ik ptss klachten had en ging in therapie. Ik vroeg huishoudelijke hulp aan toen ik het thuis niet meer redde en later een scootmobiel en een traplift en ik ben blij dat deze hulp en middelen mijn wereld weer groter maakten.
Buren zal ik ook niet vaak aanspreken met hulpvragen. Nu zijn ze hier ook niet erg empatisch en bieden zelf zelden wat aan. Maar indien echt nodig, dan vraag en krijg ik hulp.
Aangezien er strenge vorst om de hoek staat te wachten, wilde ik de buitenkraan afsluiten. Mijn waterleidingen dateren van ws de jaren vijftig, dus antiek en niet zo stevig meer. En hoewel ik enkele weken terug ook al deze maatregel trof, wilde er geen beweging in het afsluitkraantje komen. Met grof geweld, tangen, durfde ik niet aan de slag om een spuiter en afgebroken kraan te voorkomen, Dat was het punt om timmerbuum in zijn kraag te vatten en ja hoor, met een voorzichte tangaktie kreeg hij het ding los en kon ik dat deel van de leidingen afsluiten en aftappen. Gered! Dank,  buum!
Hulp, toch.

woensdag 21 februari 2018

Broer


Gisteren kwam broer zomaar eens langs. Weer gezellig gekout. Hebben het altijd plezant want veel gedeelde opinies en interesses. Deze aangenomen broer ken ik al vanaf de middelbare school, al zat hij altijd in andere klassen en gingen we niet echt met elkaar om. Ik kwam hem weer tegen in het net opgerichte filmhuis, waar ik ook vrijwilligde.  We bleken meer te delen dan ik tot dan toe wist en werkten goed samen. Helaas trouwde hij toen met een vrouw met wie ik niet klikte. Ze was niet onaardig, maar ze was te afstandelijk om een opening tot vriendschap te bieden. Daardoor verflauwde het persoonlijke kontakt. Toen ik het filmhuis verliet en me in andere kringen bewoog, ging het contact verloren.
In de periode dat ik kaal van de chemo werd kwamen we elkaar weer tegen bij toeval en bleek de relatie met zijn vrouw gesprongen, er was zat om over bij te praten en dat contact was uit de kunst. Hij is meer dan een goede vriend, alleen niet op erotisch gebied, dat stukje klikt niet en dat is prima. We besloten om elkaar als broer en zus te adopteren en dat is precies goed. Sinds die tijd zijn we er voor elkaar. We spiegelen en overleggen en delen en dat is fijn. In ziekte en verdriet steun en daden, in blijdschap delen en veel lol. Hij is dus gescheiden, voedde zijn twee kinders op, kreeg ernstig Menière en werd afgekeurd. Vond een nieuwe relatie en vrijwilligt heel wat af.
Ik overleefde mijn kanker en een brand en heb de beste vriend ooit in hem.
Ik koester het.